Wie had er vroeger ook een penvriend(in)?

2021 M03 24

|

5 minuten leestijd

Wie had er vroeger ook een penvriend(in)?. Uitgelichte afbeelding

Pennen met je penvriendin. Deden jongens dit ook? Op afstand met elkaar “chatten”, een envelop met een persoonlijke boodschap in de bus krijgen met jouw naam erop: Het lijkt wel iets uit een ver verleden. Tegenwoordig typen we wat af in allerlei apps, social media of vriendenpagina’s, maar vroeger kon niks mijn dag meer opvrolijken dan een leuke brief van mijn penvriendin!

Mijn penvriendin van vroeger

Vroeger had ik een penvriendin, Annelien. We schreven elkaar brieven over wat we gedaan hadden die week of die maand. We gaven elkaar antwoord op elkaars vragen die we in de vorige brief hadden gekregen. En soms stopten we een cadeautje in de envelop, zoals een sticker, een button of iets anders kleins. Bij het klepperen van de brievenbus rende ik naar de gang om de post te halen. Weet je nog hoe leuk was het als er een envelop met jouw naam erop in de brievenbus lag? Ik beeldde me dan in dat die brief een hele reis had gemaakt om bij mij te komen. Niet dat deze penvriendin heel ver weg woonde, want het was een meisje dat ik elk jaar op dezelfde verjaardag weer tegenkwam. Hoe het zo gekomen is dat wij zijn gaan “pennen” is me eigenlijk een raadsel. We staan trouwens nog steeds contact, via social media.

Tekeningen via fax

Naast mijn penvriendin Annelien, woonde mijn beste vriendin Nikita in Zweden. Dat was niet bepaald om de hoek. Zij sprak in die tijd Zweeds en redelijk Nederlands, maar omdat haar vader Nederlands niet zo vaak Nederlands sprak, was met elkaar telefoneren een uitdaging. Vanwege onze taalbarrière konden wij beter communiceren via de fax. Ik ontving tekeningen en stuurde ook weer kleurrijke tekeningen terug. Deze werden natuurlijk zwart-wit en op dun faxpapier afgeleverd. Wonderlijk hoe een papier wat je hier in Nederland door een machine haalde de hele wereld over kon reizen en aan de andere kant er weer uit kwam. Natuurlijk zijn we daar inmiddels aan gewend, maar ik 1990 was dat echt niet zo normaal als nu. Wie gebruikt nou nu nog een fax?

Vrienden maken met een chatbox

Mijn ouders werkten beiden voor een computerbedrijf en hadden al snel een computer in huis staan. In het begin was er nog geen internet en werkte je met DOS: Een gecompliceerd programma waar ik over het algemeen de weg in kwijt raakte. Wel mocht ik het spelletje Trolls af en toe spelen, wat uiteindelijk altijd vastliep, dus ver kwam ik er niet mee. Toen het internet en de chatbox in gebruik werd genomen kreeg het woord “Pennen” een andere betekenis. Ik maakte vrienden in de chatbox en we “ontmoetten” elkaar op vaste tijden. Mijn beste “chat” vriendin was Daisy. Dais29. Ze was een meisje van mijn leeftijd. Tegenwoordig vraag je je af of hoe je dat zo zeker weet, maar in die tijd waren de mensen in een chatbox schaars. Niet iedereen had een computer met internet in die tijd. Dais en ik (Nikelly) kletsten wat af, of kregen we ruzie met een irritante chatter die we dan samen stoer afbekten en waar we dan uit het gesprek stapten. Een andere realiteit, een virtuele wereld. Daisy en ik wisselden gegevens uit en gingen elkaar ook penbrieven schrijven. Zo werden we penvriendinnen. Zo grappig om als virtueel contact elkaar “in het echt” te schrijven. Volgens mij hadden we een gezamenlijke liefde voor paarden, maar dat weet ik niet meer zeker. Nou Dais, als je dit leest, stuur me maar eens een berichtje!

Briefpost blijft nostalgisch

Het schrijven van brieven lijkt wel uit een andere tijd. Hoewel: Nu mensen meer thuis zijn, elkaar minder zien, en zich soms eenzaam voelen schrijven we opeens meer kaartjes, brieven en versturen we pakketjes naar elkaar. Als ik in het buitenland ben ontvang ik ook meer “live-post”. Extra leuk! Het doet me goed dat we soms gewoon weer teruggrijpen naar vroegere tijden, waar het echte, contact boven de snelheid van de technologie gaat. Het voelt dichterbij, warm en gemeend.

Wat zijn jouw herinneringen?

Heb jij ook een penvriend of penvriendin gehad? Waar hadden jullie het over? Deel het hieronder of lees meer herkenbare verhalen.

 

Bekijk ook

Bekijk ook: 10 jeugdboeken waar je vroeger geen genoeg van kon krijgen in Toen&Nu.

Jeugdboeken

 

SchoolBANK redacteur Nicole avatar

SchoolBANK redacteur Nicole

Nicole (1986) is geboren en getogen in Muiderberg. Na ruim 10 jaar in Amsterdam te wonen heeft Nicole haar stadse bestaan gedeeltelijk verruild voor het prachtige Spaanse eiland Ibiza. Sinds 2017 reist zij voor werk heen en weer naar het Mediterrane. Nicole is een persoon met vele talenten op breed werkgebied. Haar hart ligt bij theater -en muziekperformances: Als theatermaker met haar eigen geschreven voorstelling, koorzanger en actrice leidde zij een druk bestaan. Ze wilde graag een HBO studie afronden en in 2012 ontving zij haar Bachelor Management in de autobranche aan de IVA Driebergen. Haar passie voor sport, muziek en theater bleven bestaan. Via een bevriende yogadocent rolde Nicole in de sportwereld en startte naast haar theaterwerkzaamheden haar eigen yogaschool in Muiden. Na vele jaren ervaringen opdoen in de yogasector en evenementen, zowel in Nederland als in het buitenland, heeft zij de grote stap gezet om een grote yogastudio -en evenementenlocatie Sthira Yoga in Amsterdam op te zetten. Helaas heeft zij deze studio moeten sluiten vanwege het aantreden van de Corona crisis. Zij houdt zich momenteel bezig met de opstart van haar nieuwe bedrijf: Sthira Ceremonies, waarbij zij ceremonies voor bruiloften, groepen en gatherings organiseert. Daarnaast is Nicole bezig met het schrijven van een kinderboek en een online muziektheater-voorstelling. Zij denkt altijd veel plezier terug op haar kindertijd en het kost geen moeite om hier inspiratie uit te onttrekken voor deze blogs. Zij houdt van wandelen met de hond, nieuwe dingen ontdekken, paardrijden, Pentjak Silat(gevechtskunst), muziek maken, schrijven en elke dag iets nieuws proberen.

Meer artikelen van SchoolBANK redacteur Nicole

Reacties 6
Hans Evers avatar
Hans Evers

2021 M04 5 17:02:53

Ik had veel correspondentievrienden en -vriendinnen, hoeveel in mijn schooltijd weet ik niet meer. Wel heb ik er in 1968, het jaar na de Praagse lente 1967, een paar in Tsjecho-Slowakije opgezocht. Daar heb ik mijn latere echtgenote Majka ontmoet, in 1979 zijn we in Olomouc getrouwd en steeds bij elkaar gebleven. Jammer genoeg is Majka in 2010 gestorven, ik mis haar nog steeds. Met Majka zijn we in de jaren 70 naar Hongarije gereden, waar we mijn Hongaarse vriendin Ildi in Szeged opgezocht hebben. Met haar heb ik nog af en toe contact per e-mail.

age roskam avatar
age roskam

2021 M04 5 13:49:33

Age Roskam
5 april 2021
Begin jaren 60, 3e klas mulo, had ik me aangemeld In New York (wereldtentoonstelling??) voor een correspondentievriendin in Zuid-Afrika. Nederlands leek me gemakkelijker dan mijn beginners Engels. Linda, een meisje uit NY werd mij toegewezen door de computer. Terwijl ik mijn best deed met allerlei beeldmateriaal duidelijk te maken wat en hoe Nederland was, hield zij zich bezig met haar toekomstplannen. Ze wilde dokter worden en was fan van Barbara Streisand. Had ik toen nog nooit van gehoord. Na een serie brieven over en weer is de correspondentie gestopt. Opvallend vond ik dat ik haar nooit heb kunnen overhalen een foto van zichzelf te sturen. Zou huidskleur een rol hebben gespeeld? Ik weet het niet.

Greet Kamphuis-Lubbers avatar
Greet Kamphuis-Lubbers

2021 M04 1 14:01:23

Ik heb echt heel veel penvrienden gehad, zowel meiden als jongens. Het begon toen we op vakantie waren geweest naar Zweden. Zweeds leerde al snel, door contact met de kinderen. Daarna werd er geschreven. Ook met Duitse jongens heb ik geschreven, die op de camping stonden in Delfzijl. Super gezellig gehad en elk jaar kwamen ze weer. De namen Dieter en Dieter weet ik nog. Ergens in een dagboek zullen de andere namen wel staan. Als ze weer waren vertrokken, begon het schrijven weer.
En met Paul Lenearts heb ik heel veel geschreven, totdat ik met ruzie het huis uit ben gegaan. Paul woonde toen in België en ooit waren we van plan om elkaar in het echt te zien. Hij was erg zorgzaam naar mij toe. Maar ja, de brieven zijn weg, net zoals alle andere spullen, mijn eigendommen, weg waren. Op dat moment was ik zo boos op mijn ouders. Jammer dat er zo een einde is gekomen aan onze briefwisseling en daar denk ik nog wel vaak eens aan terug.
Later getrouwd en niet veel later kwam ‘Mijn Geheim’ waar ik ook heel veel penvriendinnen aan over had gehouden ( 13 !) Echt kantjes vol geschreven . Ook kwamen er ‘pen-pals’ mee in de envelop en heel veel uit het buitenland. Super gaaf, hoe we contact gingen leggen.
Nu is het mailen, maar ook daar kan ik van zeggen, dat ze allemaal trouw zijn, na 20 jaar en dit via Libelle. Wat dat betreft vond ik het jammer van FB, dat dit erbij kwam. Toen wilden heel veel mensen niet meer mailen, terwijl ik er een stuk of 35 heb gehad.

Marinus Beers avatar
Marinus Beers

2021 M03 30 21:29:00

Ik heb op de middelbare school (waar ik op zat van 1967 tot 1974) vanaf de 2e of 2e klas een correspondentievriendin in Duitsland gehad, Elisabeth ‘Lis’ Münch heette ze. Ik schreef in het Nederlands en zij in het Duits. [Dus inderdaad, ook jongens hadden correspondentievriend(in)en].
Vanaf dat ik zonder mijn ouders op vakantie ging heb ik altijd fietsvakanties gehouden, en na mijn eindexamen in 1974 ben ik met een vriend op de fiets gestapt om Liz te bezoeken. Ik had haar geschreven dat we zouden komen, maar kennelijk geloofde ze het maar half, want ze was heel (blij) verrast toen we daar uiteindelijk op de stoep stonden.
1974 was ook het jaar van de WK-voetbal-finale Nederland-West Duitsland, die we daar in Duitsland op de tv bekeken hebben. En na het verlies van Nederland kwamen wat vrienden en vriendinnen van Liz ons afhalen om in de stad [Kulmbach] feest te gaan vieren. Omdat wij Nederlanders ‘zielig’ waren, kregen we het ene na het andere drankje aangeboden zonder een pfennig uit te geven; ik geloof dat ik nooit meer zo dronken ben geweest als die avond/nacht.
Na een dag of tien in Kulmbach zijn we teruggefietst naar Nederland, en na die zomervakantie ben ik van Kampen naar Groningen verhuisd om te studeren, en is de correspondentie-vriendschap geleidelijk aan verwaterd en aan z’n eind gekomen…
Af en toe vraag ik me nog wel eens af hoe het nu met Lis zou zijn.

Magda de Groot avatar
Magda de Groot

2021 M03 30 19:00:25

Ik had een blinde jongen en we schreven elkaar in braille, die heb ik als een autodidact geleerd.
We hebben jaren gecorrespondeerd en 1x elkaar in het écht ontmoet…….
De pubertijdsjaren gingen voorbij en hebben toen van elkaar afscheid genomen.
Ik ben best benieuwd hoe het nu met hem ( Ronnie) is gegaan….

henk katoen avatar
henk katoen

2021 M03 30 00:53:38

Klasgenootje Joke Brouwer op de Amandelstraatschool in Utrecht, moest in astmacentrum Heide Heuvel worden opgenomen. Tijdens haar verblijf daar hebben we over er weer veel brieven aan elkaar geschreven.

?