Opgroeien in een groot gezin

Opgroeien in een groot gezin. Uitgelichte afbeelding

Opgroeien in een groot gezin

gezin
5 van de zes kinderen en mijn moeder op haar Vespa.

Opgroeien in een groot gezin was vroeger meer regel dan uitzondering. Zelf ben ik het vierde kind uit een gezin met zes kinderen.

gezin
Mijn moeder kwam uit een gezin met 7 kinderen

Zes van deze zeven kinderen kregen, 4, 5 of 6 kinderen met het gevolg dat ik naast vier broers en 1 zus ook nog eens 24 neven en nichten heb. Dus ik ben, wat dat betreft, aardig ‘ingebed’. We zien elkaar met enige regelmaat. Mij geeft dat een rijk gevoel.

Veel vrijheid

De tijd waarin ik opgroeide was anders. Het opgroeien in een groot gezin had zo zijn voordelen. Ik had als kind veel vrijheid. Mijn ouders waren druk. Wij lagen niet onder een’vergrootglas’, zoals ik nu veel om mij heen zie. Herken je dat?

gezin
Klooien in de teil. Een modderbad met mijn neef Henk en nicht Carin

Ik ging mijn gang. Was, ook als kind al, hele dagen op pad. Wij ‘klooiden’ maar wat aan. Bouwden hutten op en in de grond en in een boom. Alles deden we zelf. Hameren, zagen, spijkeren. Dat is gelukkig altijd goed gegaan.

Op school

Er bestond geen magister waar elke onvoldoende of een spijbel uurtje werd genoteerd. Mijn ouders wisten dus niet veel van hetgeen zich afspeelde op school en dat gaf ook ruimte. Soms werden mijn ouders dan ook weleens onaangenaam verrast tijdens een rapportbespreking.

De andere kant

We moesten ook meewerken thuis. Op zaterdag de tuin harken. In huis mee poetsen. Eindeloze afwassen en afdrogen. Met een familie die bestond uit 8 personen een hele klus! De was ophangen en vouwen. Wij hadden een pony dus de stal moest ook worden uitgemest.

Werd je als kind in een groot gezin echt gezien? Als ik in het fotoalbum van mijn jeugd kijk dan zie ik een paar babyfoto’s van mijzelf. Ik sta op een filmpje dat ik koester. Ik was er gewoon, net als mijn broers en zus. Iedereen binnen ons gezin deed zijn best om ‘gezien’ te worden. We namen allemaal een ‘rol’ aan en die rollen hebben we nog steeds. ‘De regelaar, de oproerkraaier, de bemiddelaar’ etc.

Er werd niet echt naar ons als individuen gekeken. Er heerste wat dat betreft nog een ‘wij’ cultuur naar buiten toe. Bij de keuze van een vervolgopleiding was het vooral belangrijk om een ‘nuttig’ beroep te kiezen. Veel vrouwelijke leeftijdgenoten inclusief ikzelf zijn in het onderwijs of in de zorg beland. Bij de jongens lag dat anders.

Ouder worden in een groot gezin

Ik heb het geluk dat al mijn broers en mijn zus nog leven. De oudste is nu 71 en de jongste 60. Onze ouders zijn al lang overleden. Het was in de periode dat het minder met ze ging wel fijn dat we met meer waren.
We lopen bij elkaar de deur niet plat maar we zien elkaar wel af en toe. We komen uit hetzelfde ‘nest’, maar de ervaringen van de oudsten verschillen veel met die van de jongsten. Ik vind het fijn dat ik kan kiezen met wie ik wat wil delen. Dat is een rijk gevoel.

Mijn kinderen en kleinkinderen, nu kleine gezinnen

Ik heb 2 zonen.  De vader van mijn kinderen en ik hebben onze kinderen veel gefotografeerd en ook gefilmd. Onze kinderen zijn aardig gedocumenteerd wat dat betreft. Mijn kinderen hadden enorm veel keuzemogelijkheden na de middelbare school.  Ze zijn nu dertigers maar ik herinner me wel dat het maken van een keuze veel stress gaf en dat ze beiden ook van opleiding veranderden. Dat kwam, toen ik jong was, nauwelijks voor.

Mijn kleinkinderen worden continu gefilmd en gefotografeerd. Herken je dat? Zo rond hun eerste verjaardag kregen ‘de kleintjes’ al door dat ze op de kiek gezet werden. Ze zien zichzelf steeds terug. Bij wijze van spreken: “elke poep en scheet” wordt vastgelegd. Niet alleen door de ouders, ik doe er zelf ook hard aan mee. Ze zijn gewild, ze worden gekoesterd en zelfs op de crèche wordt hun ontwikkeling al gedocumenteerd.

Wat doet dat met je eigen ontwikkeling? Ik kijk niet altijd blij terug op mijn jeugd maar ik koester wel de vrijheid die ik automatisch had door het opgroeien in een groot gezin in die tijd.

Ben jij ook opgegroeid in een groot gezin? En hoe was dat voor jou?

Door: SchoolBANK redacteur Helga Walter

gezin

SchoolBANK redacteur Helga avatar

SchoolBANK redacteur Helga

Helga Walter (1956) geboren en getogen in Enschede. Daarna lang in het midden van het land gewoond en gewerkt. Op dit moment, alleen, in de prachtige stad Deventer. Ik heb 2 volwassen zonen Haye en Julius, 2 leuke schoondochters, Rozemarijn en Christine en 3 kleinkinderen Hidde (5), Maud (3) en Minne (1). Ik werk 3 dagen per week in het voortgezet onderwijs waar ik me bezig houd met leerlingen die extra zorg nodig hebben. Ik schrijf graag korte verhalen waarbij de menselijke interactie centraal staat. Ik houd van: kletsen, vrienden zien, de waddeneilanden, koken, lezen, Netflix kijken, wandelen, fietsen, zwemmen in de zomer, acteren en mooie steden bezoeken.

Reacties 0
?