Op school speelden eenvoudige sieraden en vrolijke accessoires regelmatig een rol bij het leggen van vriendschappen. Het is niet meer dan logisch dat veel mensen nog altijd nostalgisch worden als ze aan die periode denken. Het waren vaak eenvoudige voorwerpen zoals stickers, kralen en sleutelhangers. Bij echt significante vriendschappen of een prille speelplaatsverliefdheid werden er ook sieraden uitgewisseld of samen uitgezocht. In veel gevallen waren het eenvoudige spullen, maar als kind hadden ze enorme emotionele waarde.
Deze spullen werden allemaal uitgewisseld
Schoolvrienden zochten op de basisschool bijvoorbeeld samen dezelfde armband uit. En wie is er niet bekend met de hanger van een hart die in meerdere delen gebroken kon worden? Jij en je beste vriend of vriendin konden allebei de helft dragen en het hart werd weer compleet als jullie samen waren.
Vriendschapsarmbandjes waren ook erg populair. Die waren vaak zelf gemaakt van gekleurd draad of gekocht bij een marktkraam. Zulke bandjes uitwisselen met een vriend was altijd bijzonder, helemaal als er ook een naam op stond.
Het opbouwen van een persoonlijke band
Het uitwisselen van de pasfoto’s die op school werden gemaakt gaf ook altijd een speciaal gevoel. Je had dan echt een afbeelding van degene bij je. Verkozen worden om een pasfoto te krijgen voelde extra bijzonder omdat je er altijd maar een beperkt aantal kreeg. Een ander voorbeeld is het schrijven in elkaars poëziealbum. Dat was vroeger doodnormaal en daardoor had je een persoonlijke bladzijde van al je vrienden in je album.
Uitdrukken wat met woorden niet lukte
De tijd op school was niet altijd even eenvoudig. Voor veel kinderen waren er stressvolle momenten en de druk om ergens bij te horen. Het uitwisselen van sieraden en andere spullen was een manier om een groepsgevoel te krijgen. Kinderen hebben niet altijd de woorden om zichzelf goed uit te drukken.
Een klasgenoot iets geven was een manier om te zeggen dat jullie vrienden zijn en op elkaar kunnen rekenen. Dat is misschien wel de belangrijkste reden waarom zoveel mensen decennia later nog nostalgisch, en vaak emotioneel, terugkijken op de tijd dat ze simpele sieraden en andere spullen met hun vrienden van vroeger.
Het kiezen van een eigen stijl
Kleine accessoires en sieraden die je met vrienden uitwisselde waren vaak de eerste manieren om jezelf uit te drukken. Op de basisschool worden kleding en schoenen vaak nog uitgezocht door de ouders. Met een speld, haarclip of armband kon je laten zien wie je was. Soms ging het echt puur om je uit te drukken, in andere gevallen stond er een bekende popster of een tekenfilmfiguur op.
Het was dus wel wat anders dan de zilveren en gouden armbanden die volwassenen elkaar cadeau geven. Als kinderen spullen uitwisselen was een speelse en onschuldige manier om zaken als identiteit en stijl te verkennen. Er was geen druk van ouders en ook grote merken en mode hadden nog weinig invloed. Het was ook een manier om samen met je vrienden uit te drukken dat jullie bij elkaar horen en gedeelde interesses hebben.
Spullen ruilen en delen was op school heel normaal
Het waren lang niet alleen sieraden die door vrienden onderling werden gedeeld. Op school was er nog veel meer sprake van een groepsgevoel, hoewel er natuurlijk ook ruimte was voor competitie. Verschillende generaties kunnen zich nog wel herinneren hoe ze voetbalplaatjes, postzegels of flippo’s ruilden om de collectie compleet te krijgen. Het ging ook hierbij niet eens zozeer om de spullen zelf, maar wel om de vriendschap en het groepsgevoel.
Waarom het zo blijft hangen
De vriendschap tussen kinderen is iets bijzonders. Daarom is het geen wonder dat herinneringen aan het uitwisselen van sieraden, plakplaatjes en kralen nog altijd zo levendig zijn. De nostalgie komt onder andere voort uit de eenvoud en spontaniteit. Er zat geen commercieel idee achter en daarom voelde het gebaar oprecht. Het object op zich was niet eens zo significant, het ging puur om het gebaar en het gevoel van verbondenheid. Daaruit blijkt maar weer dat kinderlijke onschuld echt iets bijzonders is.