Wat vinden jullie: Herinvoering van de dienstplicht een goed idee?

Wat vinden jullie: Herinvoering van de dienstplicht een goed idee?. Uitgelichte afbeelding

Ik ben de zeventig inmiddels gepasseerd, maar ik klus nog graag in en aan ons huis. Omdat het dak van de schuur lekte heb ik dat onlangs vervangen. Pal naast die schuur staat een oude flink uit de kluiten gewassen spar met zware overhangende takken. Ik moest mijn werkzaamheden daardoor noodgedwongen in een lichamelijk nogal onhandige positie uitvoeren. Dat ontlokte mijn bezorgde echtgenote de opmerking: “kijk je wel uit op dat dak, je bent ook geen twintig meer.” Die leeftijd had ik nog wel op 20 september 1966, de dag waarop ik moest opkomen voor mijn dienstplicht.

Of het met de nogal nonchalante houding van met name de jongeren tijdens de huidige corona crisis te maken heeft weet ik niet, maar uit ingezonden brieven in de diverse bladen zou je kunnen opmaken dat de opinie toeneemt om de dienstplicht maar weer in te voeren. Het zou de discipline onder onze jeugd ten goede komen. In de jaren zestig was die discipline nog geen hot item, je luisterde over het algemeen gewoon braaf naar de oudere generatie en je liet je, weliswaar met  tegenzin, zonder morren inlijven in ’s lands krijgsmacht.

Keuring

Ook ik zag het helemaal niet zitten om 18 maanden lang van mijn vrijheid beroofd te worden. Je probeerde er dus onderuit te komen, maar veel mogelijkheden om afgekeurd of vrijgesteld te worden waren er niet. Je moest minimaal krikkemikkig in elkaar steken of vallen onder de z.g. ”broederdienst”. Als je zoals ik twee oudere broers had dan hoefde je in principe niet op te komen, tenminste als je oudste broer geen longproblemen in zijn jeugd had gehad en de tweede broer bij de meting wel onder de 2 meter was gebleven, in plaats van 3 cm te lang. Ik was dus alsnog de pineut.

De enig overgebleven optie was om op de dag van de keuring de idioot uit te hangen om daarmee een S-5 beoordeling te verkrijgen. Echter, om daarna het stempel opgedrukt te krijgen van een min of meer gestoord persoon, zag ik ook niet zitten. Een poging om de longproblemen van mijn oudste broer als een familiekwaal te bestempelen leverde wel een uitstel op van 6 weken, maar daarna luidde de beslissing: geschikt voor alle diensten.

Voor volk en vaderland

Maastricht was de opkomstplaats voor de z.g. basisopleiding, verder bij mijn woonplaats Amsterdam vandaan kon haast niet. Uren zat je in het weekend in de trein. Over Maastricht en zijn inwoners overigens niets dan lof.

Het tijdens de keuring door mij ingediende verzoek om bij de luchtmacht geplaatst te worden was al afgewezen en een chauffeursbaan of iets bij de administratie zat er ook niet in. Nee, het werd na twee maanden een paraat infanteriebataljon in Arnhem, het Gardekorps Grenadiers. Waarom paraat? De koude oorlog was toen op zijn hoogtepunt, de muur en de DDR bestonden nog en de communistische Sovjet Unie was niet uit op een innige vriendschapsband met het westen.

Gemotoriseerde zandhaas

Infanterie betekende doorgaans veel lopen, maar dat schiet in tijden van oorlog niet echt op. We hadden daarom de beschikking over pantserwagens. Met mijn lengte van 1.92 m. had ik de mazzel boordschutter te worden. Dan stond je in ieder geval met je hoofd in de wind in plaats van opgevouwen te worden tussen je maten onderin de pantserwagen. Helaas kleefde er aan mijn positie in tijden van een conflict ook een groot nadeel. Mijn overleveringskans was door de “strategen in Den Haag” namelijk becijferd op precies 20 minuten. Geen echt opwekkende gedachte.

Oefenen

Om die 20 minuten wat op te rekken moesten we natuurlijk veel oefenen. Het enthousiasme hiervoor hield niet over. Tijdens veldoefeningen leek het wel of het altijd koud of nat was of allebei tegelijk. Als de sergeant dan ook nog plotseling riep: “dekken”, precies op het moment dat je voor een grote modderplas stond, dan begreep ik hem even niet helemaal. Ik kwam de beste man wel enigszins tegemoet door een paar meter verderop alsnog luidruchtig ter aarde te storten. Dit werd mij door hem weliswaar niet in dank afgenomen, maar ik dacht ondertussen: “het is goed met jou,  ik ga niet de hele dag in zeiknatte kleding het land lopen verdedigen”.

Gelukkig kwam er in maart 1968 een einde aan de periode van mijn dienstplicht a.k.a. vrijheidsberoving. Alhoewel de Rode hordes uit het oosten waren weggebleven, had ik niet de indruk dat ik daar persoonlijk veel toe had bijgedragen. De eerste Russische militair kwam ik namelijk pas echt tegen in augustus 1968 tijdens mijn vakantie in de CSSR (het huidige Tsjechië/Slowakije), maar dat is weer een heel ander verhaal, misschien iets voor later.

 

Wat vinden jullie. Herinvoering van de dienstplicht een goed idee?

 

Heb jij ook mooie, bijzondere of grappige herinneringen aan jouw dienstplicht, zet ze dan nu op SchoolBANK. Wil je liever nog meer verhalen lezen over toen & nu? Klik dan hier voor het volgende verhaal!

SchoolBANK redacteur Ronald avatar

SchoolBANK redacteur Ronald

Ronald Leeuwerink (1946) opgegroeid in Amsterdam Oost en Oud-West. Vanaf 1973 woonachtig in het oosten des lands. Ik ben gehuwd en heb twee volwassen zonen. Vanaf 1975 run ik samen met mijn vrouw een belastingadvieskantoor, tegenwoordig alleen nog parttime. Veel tijd besteed ik momenteel aan het onderhoud van onze grote tuin en daarnaast klus ik graag in en aan ons huis. Ik fiets graag en ik ben een groot sportliefhebber van met name voetbal, tennis, schaatsen, atletiek, maar tegenwoordig alleen nog als toeschouwer. Mijn wens om nog eens een boek uit te geven met autobiografische humoristische verhalen uit de vorige eeuw is dit jaar in vervulling gegaan onder de auteursnaam Ron Semeijn. Mijn favoriete vakantieland is Oostenrijk, jarenlang vooral in de winter, maar nu wat vaker in minder winterse omstandigheden. In Nederland staat Texel bovenaan het lijstje.

Reacties 0
?