Martijn Mertens

Martijn Mertens - jaren zestig

Als ik de herinneringen van anderen lees komen die soms overeen met de mijne. Ik zag ook een herinnering van Carel Kwant, beginnend leraar Duits. Ik kocht van hem ooit de Jawa motorfiets waarmee hij in het begin altijd naar school kwam. Ik kon toen overigens niet begrijpen dat iemand de taal van de vijand (de Duitser!) wilde leren. Ineens herinner ik me ook dat we het autootje van de leraar Engels ooit binnen in de school op eent trapportaaltje plaatsten of zoiets. Wat een ramp moet dat voor die man geweest zijn! We droegen het erheen. Maar nu dan mijn tekst: Ik kon mij het jaar niet meer herinneren maar vond het terug via de plaat 'Ik heb geen zin om op te staan' van de groep HET en Satisfaction van de Stones en het was in 1965 dat die platen uitkwamen, dat was dus ook de tijd dat ik op Pius 12 zat. Ik herinner me nog Jan van Gelder die hevig gebarend op Satisfaction net deed alsof hij die op dat moment ook zocht. Hij speelde een of ander muziekinstrument en zijn vader was betrokken bij de filmopnames van The Longest Day. Trouwens zijn vader had de Stones ook ooit in een restaurant zien zitten, wat een prestige verleende dat ook aan Jan! Jan sprak goed Frans want hij had in Brussel gewoond. Er zat trouwens ook een Waalse leerling op school die er Nederlands moest leren. Van Gelder verbrijzelde een keer zijn been (enkel?) bij het hockeyen of voetballen. Ik zie hem daar nog zitten bleek en lijdend terwijl wij hem toch nog aan het lachen probeerden te krijgen om hem de pijn een beetje te doen vergeten. Toen ik van het externaat naar het internaat verhuisde 'moest' ik ook aan de ontgroening deelnemen, het bleek een plek voor sadistische jongeren, een van hen had zelfs een zweep bij zich! Om de een of andere reden mocht ik niet naar het optreden van HET, dat werd me verboden door de 'Black Sergeant' dhr. van Driel die op school werkte, ik weet niet precies meer welke zijn functie daar was. Waarom ik er niet heen mocht weet ik ook niet meer, maar zó erg vond ik dat ook weer niet. De rijke jongetjes vonden Van Driel maar minderwaardig omdat hij vroeger huisschilder geweest zou zijn. Schande eigenlijk. In de oorlog noemden de bevrijdende Canadezen hem vanwege zijn zwarte haardos de Black Sergeant, hij vertelde daar veel over. Hij was toen sergeant. Hij is later al vroegtijdig aan een hartaanval overleden hoorde ik. Ik mocht hem wel, mijn broer Steef Mertens die later ook op Pius 12 terechtkwam niet. Ik leerde dhr. Kersten kennen toen ik heel in het begin van mijn verblijf op Pius12 de klas werd uitgestuurd en hem op de gang tegenkwam. Blijkbaar zag hij er nog erg jong uit want enthousiast vroeg ik hem "ben je er ook uitgegooid?" Maar helaas antwoordde hij dat hij de surveillant was. Later kon ik wel met hem opschieten zo. Hij moest mijn huiswerk overhoren en dan waren dat meestal woordjes. Dan leerde ik zo'n rijtje van buiten en voor de rest niks (hetgeen hij niet wist) en dat werkte prima. In de klas zat ik altijd naast de deur en meteen als er voorin gerotzooid werd, werd ik er uitgegooid, niet altijd eerlijk natuurlijk. Tijdens een of andere vakantie werd ik thuis opgebeld door dhr. Goossens (wiskundeleraar en kettingroker) dat de school in brand was gevlogen en ik kon mijn opkomende juichgevoel nog maar net inhouden, ik heb school altijd gehaat! totdat ik later ging studeren. Vakanties waren de oases in mijn leven. Ik meen dat in die tijd ook de Olympische Spelen in Japan waren, ik was zeer onder de indruk dat je de beelden daarvan al zó snel op TV kon zien. Dat was in 1964. Collega's in die tijd waren de gebroeders de Rooy, van een uitgeverij of zoiets. Klasgenoot was ene leerling uit Amsterdam die beweerde met zijn moeder naar bed te gaan. Hij probeerde het ook voor de show aan te leggen met een knappe zuster die scheikundeles kwam geven. Later moest hij van school omdat hij de aardrijkskundeleraar voor hoerenloper had uitgemaakt. Met die leraar (Arie?), die als tweede stuurman had gevaren kon ik het prima vinden, ik was gek op de zeevaart en wist hem te verleiden tot verhalen. Ook was er een jongen van C&A. Een ander collega was Jan van der Wagt die later via de hotelschool in Brugge in de VS terecht is gekomen. Hij had een vriend - ook op Pius 12 - die Ward Naus heette en voornemens was in Australië op krokodillen te gaan jagen. Of dat ooit gebeurd is? Een van de leerlingen was Ben Stumpel, een goede kerel die vanwege zijn lengte ook wel als 'De Lange' bekend stond. Volgens Van Dorst had hij een IQ van 140! Zelf woon ik alweer 55 jaar in Brazilië, het avontuur en vooral de 'eeuwige zomer' trokken me en nu kijk ik verbaasd naar mijn leeftijd, ik ben inmiddels ruim 77 (1948) en zie dat wat eens onze zó dagelijkse werkelijkheid was, nu alleen nog herinnering is.

Pius 12, 1964