Jan Hofman
Kent 60 personen
Bekijk het volledige profiel van Jan Hofman en al je andere schoolgenoten!
In SchoolBANK kun je GRATIS je scholen terugvinden en weer in contact komen met je docenten en schoolgenoten. Registreer je en begin meteen!
Jan Hofman heeft 301 klassenfoto's en kent 60 schoolgenoten. Benieuwd of jij iemand herkent?
Meld je snel aan en vind jouw oud-schoolgenoten en klassenfoto's terug!
AanmeldenHerinneringen aan mijn Pabo-tijd en aan Wim den Hartog
In 1982 ben ik geslaagd voor de Pabo aan de Beukelsdijk, een kweekschool “met den Bijbel”. Als ik terugkijk, heb ik daar een goede en waardevolle tijd gehad. Tegelijkertijd moet ik eerlijk zeggen dat ik ook wel blij was dat de opleiding destijds maar drie jaar duurde. Het studeren was soms intensief, de stagedagen vond ik spannend en konden lang aanvoelen. Op de Pabo waren er vakken die mij erg aanspraken en vakken die mij wat minder lagen. Beweging, Nederland en godsdienst vond ik boeiend. Muziek werden voor mijn gevoel uitstekend gegeven door Arie Eikelboom. Die laatste was een fenomeen, maar mijn muzikale vermogend lagen niet zo hoog. Wat er voor mij echt uitsprong, was het vak wiskunde. Dat werd gegeven door mijn leraar, meneer Den Hartog. Zijn lessen waren altijd goed voorbereid, innovatief en bijzonder leerzaam. De manier waarop hij wiskunde benaderde, vond ik indrukwekkend — eigenlijk vooruitstrevend voor die tijd, en eerlijk gezegd nog steeds. Ik denk vaak dat we in het onderwijs best weer meer die kant op zouden mogen gaan. Het werken met materialen speelde een belangrijke rol in zijn lessen, maar vooral ook het ontwikkelen van wiskundig inzicht. Een van de dingen die mij het meest is bijgebleven, is het hoofdrekenen. Bij meneer Den Hartog leerde ik niet alleen rekenen, maar vooral anders denken: hoe je complexe vraagstukken eenvoudig kunt maken door slimme inzichten en handige trucjes. Ik merk nog vaak dat ik daar profijt van heb. Bijvoorbeeld thuis, wanneer er bij ‘het mes op Tafel’ snel iets uitgerekend moet worden. Mijn vrouw verbaast zich er dan over hoe snel ik het antwoord weet, terwijl het eigenlijk niet zozeer rekenen is, maar een andere manier van kijken. Dat is iets wat ik echt van hem heb geleerd. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik later met plezier heb gekozen voor de specialisatie wiskunde/rekenen. Dat was een mooi jaar, waarin ook een kamp plaatsvond in de Ardennen, naar het huis van meneer Den Hartog. Ik herinner me nog goed dat hij reed in een grote zilverkleurige BMW 7-serie — indrukwekkend voor die tijd. Tijdens dat kamp gingen we ook hardlopen. Ik had zelf geen echte hardloopschoenen bij me, alleen gewone schoenen. Toch bleek ik, als lange en ietwat magere jongen, verrassend goed mee te kunnen komen. Sterker nog: uiteindelijk viel iedereen af en was ik de enige die het tempo van meneer Den Hartog kon bijhouden. Dat moment is me altijd bijgebleven. Er was tijdens die reis ook een minder prettige gebeurtenis. Meneer Den Hartog nam mij apart vanwege een anonieme telefonische bedreiging die bij ons thuis was binnengekomen. Iemand beweerde mij kwaad te willen doen. Hij vertelde mij dit rustig en zorgvuldig, benadrukte dat het misschien niets zou betekenen, maar dat het belangrijk was dat ik het wist. Gelukkig is er uiteindelijk niets gebeurd, maar het gebaar van zorg en verantwoordelijkheid van hem is me altijd bijgebleven. In de jaren daarna zag ik hem af en toe terug, bijvoorbeeld bij de Marathon van Rotterdam, waar mijn broer aan meedeed. Dan stond ik met mijn vrouw langs de kant en zag ik hem voorbijlopen. Het maakte steeds weer indruk hoeveel hij liep en hoe fit hij bleef. Ik heb ook een keer een foto opgestuurd van de wedstrijd. Indrukwekkend om hem te zien op de begrafenis van Koos Verkerk. Op dat soort momenten realiseer je je ineens hoe snel de tijd voorbij is gegaan. Wat overheerst, is dankbaarheid. Dankbaarheid voor zijn lessen, zijn manier van denken, en de impact die hij op mij heeft gehad. Meneer Den Hartog is voor mij altijd een bijzondere leraar gebleven. Dank u wel daarvoor.
Kweekschool met den Bijbel ..., 1979
Ter nagedachtenis aan Koos Verkerk (Toespraak op de begrafenis)
7 mei 2026 Beste mensen, Voor jullie was hij je man, je vader en je opa: Koos. Voor ons (studenten van toen): was hij meneer Verkerk, ONZE leraar meneer Verkerk, ONZE leraar bewegingsonderwijs op de pabo – toen nog de Kweekschool met den Bijbel – aan de Beukelsdijk in Rotterdam, in de jaren 1979 tot ongeveer 1982. Vanmiddag zijn zijn oud-collega’s Jos Elbers en Roel Kleiker erbij, net als mijn voormalige leraren Wim den Hartog (wiskunde) en Karel Aartsen (Nederlands). En oud-leerlingen, waaronder mijn klasgenoot Jan Blom. Wij waren jong. Ik was jong, student, en voelde me eerlijk gezegd vaak helemaal niet in staat om voor de klas te staan. Maar wat ik kon mijn onzekerheid goed verbergen, dacht ik. En toen was daar meneer Verkerk. Achteraf realiseren we ons dat hij toen helemaal niet zo oud was als wij toen dachten. Hij zal zo rond de 35 jaar oud geweest zijn; een jonge leraar nog. Maar voor ons was hij iemand tegen wie we opzagen. Dat hoor ik ook terug wanneer ik oud mede-studenten spreek. Daar zijn een aantal van ook vanmiddag hier. Koos gaf les met zichtbaar enthousiasme en grote betrokkenheid. Hij liet zien hoeveel verschil een leraar kan maken – voor het vak, maar ook voor de mens die voor je staat. Ik hield zelf erg van bewegen, en ik vond het geweldig dat ik samen met hem vooraan mocht staan bij het volleybal: ik verdeelde het spel en hij maakte de punten. Dat typeert Koos: samen doen, vertrouwen geven, plezier hebben. Zijn bevlogenheid werkte aanstekelijk. Ik denk, mede dankzij hem, kozen wij voor het specialisme bewegingsonderwijs. Dat betekende hard werken: examens, veel lessen geven, jezelf laten zien. Koos stond daarbij altijd dichtbij. Hij keek, luisterde en zei waar het op stond. Wat mij persoonlijk misschien wel het meest is bijgebleven, is zijn manier van feedback geven. Koos was direct, eerlijk en oprecht. Hij zei ooit tegen mij: “Je komt onzeker over.” Die zin heb ik mijn
Kweekschool met den Bijbel ..., 1979
Sinds 1 augustus 2016 mag ik directeur-bestuurder zijn van deze school.
Sinds 1 augustus 2016 mag ik directeur-bestuurder zijn van deze school. Ik vind het een hele prettige school. Fijne leerlingen en fijne collega's. Echt waar!
Jan Hein Donnerschool, 2016