hein lier
Kent 25 personen
Bekijk het volledige profiel van hein lier en al je andere schoolgenoten!
In SchoolBANK kun je GRATIS je scholen terugvinden en weer in contact komen met je docenten en schoolgenoten. Registreer je en begin meteen!
hein lier heeft 196 klassenfoto's en kent 25 schoolgenoten. Benieuwd of jij iemand herkent?
Meld je snel aan en vind jouw oud-schoolgenoten en klassenfoto's terug!
AanmeldenFrank is niet meer
Helaas is mijn buurjongen Frank Nieuwland op 29 juli 2026 overleden. Ik was bij de crematiedienst. Frank heeft jaren van ziekte gekend en woonde net als zijn zus en ikzelf in Leiden. Gedurende onze jeugd hadden we zo nu en dan contact, daarna niet meer. Ik was erg gesteld op zijn ouders, die zijn inmiddels ook overleden, net als overigens zijn jonge broertje Ruud die jaren geleden al plotseling overleed. Rechtstreeks ben ik nooit meer ergens door de familie van in kennis gesteld, maar door een samenloop van omstandigheden was ik onverwacht toch steeds weer op de hoogte, en zo aanwezig bij hun afscheid. Het kan raar lopen. 1x ging ´die vlieger´ overigens niet op, en wel bij het overlijden van hun fantastische moeder. Dat spijt me nog steeds het meest. Na haar overlijden werd me duidelijk dat ze jarenlang in een verzorgingshuis leefde, slechts een paar honderd meter van me vandaan... Ik had zo graag elke dag nog wat voor haar willen betekenen. Nu leven alleen Madelon en Dick Nieuwland nog, de oudste twee kinderen van het gezin aan de Waddenzeestraat in Nieuw Den Helder. Dick woont weer in Den Helder en Madelon nog steeds in Leiden. De uitvaartdienst gaf een goed beeld van het leven van Frank.
Scholengemeenschap Nieuwendiep, 1970
Frank Nieuwland bracht de herinnering aan onze school weer terug. ( https://www.youtube.com/watch?v=9BznFjbcBVs )
Het is 3 augustus 2026, en morgen wordt Frank gecremeerd. Frank was een buurjongen van mij op de Waddenzeestraat in Den Helder, vele jaren zelfs, totdat er een nieuwe woning tussen ons in gebouwd werd, zoals dat gaat in Nederland. Er was tenslotte nét voldoende plek, dus moet er in dit land wat komen, leeg blijven is geen optie. Voordien stond er trouwens een houten noodkerk van de Rooms Katholieke gemeenschap, die noodkerk was in 1954 gebouwd. Precies 1 jaar voordat Frank er vlak naast geboren werd. Frank is er niet katholiek door geworden. En ook niet door zijn ouders. En ik ook niet. En al helemáál niet door mijn ouders... Religie stond voor ons voor ´ellende´; voor eeuwige bezwaren en het verlies van vrijheid, verantwoordelijkheid en autonomie. Frank had een jongere broer, Ruud, die was van mijn leeftijd. Frank was nét iets ouder, maar daardoor natuurlijk juist interessant! Hij was op alle gebieden nét een stapje verder. Er zijn van die momenten die je opslaat over iemand zónder dat je eigenlijk goed begrijpt waarom dat nou nét met dat precieze moment gebeurd. Een dergelijk moment beleefde ik met Frank. Voor hem was het waarschijnlijk niets bijzonders, voor mij echter meer dan de moeite waard om het een leven lang met me mee te dragen. Ik liep een keer over de overloop van hun huis, nadat ik Ruud´s kamer verliet, en hoorde plots muziek uit Frank´s kamer komen. Ik was nieuwsgierig want het klonk interessant en gaf de deur die op een kier stond een zetje om beter te kunnen horen welke plaat er afgespeeld werd. Frank zei, ´Hey, Hein, kom binnen, heb je deze lp van de Beatles al wel eens gehoord?´ ´Nee, niet, maar ik wil hem wel heel graag helemaal horen´, antwoordde ik. En zo, daar in Frank´s kamer kwamen na eerder Elvis (via de broer van mijn toenmalige vriendin Marian Maat op de Javastraat) nu ook De Beatles mijn leven binnenwandelen. Wat een buitengewoon mooi plaat was die lp, genaamd ´Abbey Road´ toch. Hij ´kan´ vandaag ook nog steeds heel goed mee! Het absoluut mooiste nummer op de lp vond ik het nummer ´Oh Darling´; een krakerig stemgeluid, langzaam toenemend in volume, en dan plots wordt er een octaaf hoger gezongen. Op precies 1 minuut 8... begint die hogere octaaf met ´When you told me, that you didn´t need me anymore´, precies dáár begint voor mij het nummer eigenlijk pas, puur kippenvel, nog steeds voel ik dat precies op het moment die die hogere octaaf ingezet wordt. Bedankt daarvoor Frank, het was allemaal eigenlijk toeval, dat weet ik ook wel, maar jij, het Nieuwediep, en ik, bleven daarom op momenten in mijn latere leven verweven. Andersom is dat trouwens helemaal niet zo, met niemand eigenlijk, ik ben mijn beste vriend. Mijn reviews werden al meer dan 50 miljoen keer bekeken, ik schrijf overal op het internet (wel vaak onder verschillende pseudoniemen maar zeker niet altijd), echter, niemand van de oude garde, op mijn trouwe vriend Herman Geesink na, nam ooit meer contact met me op. Voor mij is dat de harde werkelijkheid. Toen Frank´s vader overleed was ik bij de ceremonie, ik was niet uitgenodigd maar hoorde het via via, en zo ging het met Ruud, met zijn moeder Lenie (daar hoorde ik tot mijn eeuwige spijt te laat van), en nu ook met Frank weer. Toch zal ik er zijn Frank, je cowboypak zal ik namelijk nooit vergeten, en ook niet hoe ik je op het Nieuwediep met een schuin oog in de gaten hield. Het blijft een aparte school, dat Nieuwediep, lang na de sloop nog levendige herinneringen blijven oproepen is niet voor elke school weggelegd.
Openbare Scholengemeenschap..., 1970
Narigheid 2,
Of de harige Kromhout, met zijn voetbalbehendige spillepootjes, Holswilder en zijn immer opspelende bijholtes, van hen allemaal heb ik nooit meer iets vernomen. Of ik dat vervelend vind? Ik had al veel reünies, en eigenlijk vielen ze allemaal tegen. De herinnering vervluchtigen, dat deden ze wel, en ze schonken me een helder zicht op, en bevestiging van , mijn denken over de aard van de mens. En, ja, was ik daar op school nu maar eens flink verliefd geworden, dan was dit dramatische beeld van vroeger wellicht nog wat bijgeschaafd. Echter, tot mijn spijt kan ik me niet 1 enkel meisje uit mijn klas herinneren. Er was er dus blijkbaar geen een die afweek, erboven uitstak, die anders rook, of bewoog. Eenmaal weg uit Den Helder werd alles goddank anders. En zelfs nu, wanneer ik er nog weleens terugkeer, roept de stad niets anders meer in me op dan narigheid. Plichten, huiswerk, grijze tegels, gure wind, hopeloze verhoudingen, fantasieloosheid (denk daarbij dan bv aan de naam ´Parkzicht´ voor de woonwijk die voor de school in de plaats kwam…) en de uitgestrekte en uiterst giftige bollenvelden die nu, 60 jaar na dato, ons ´Zwanenwater´ definitief om zeep lijken te gaan helpen. Nee, de grote uitzondering in de Noordkop was de geweldige ´Prof. van de Leeuwschool´, mijn lagere school, dát was de school om nooit te vergeten. Overigens dacht Klaas daar precies zo over als ik, over dat Nieuwediep. Lees daarvoor mijn andere bijdragen aan Schoolbank, Klaas was er namelijk een leven lang leraar.
Scholengemeenschap Nieuwendiep, 1970