hein lier
Kent 21 personen
Bekijk het volledige profiel van hein lier en al je andere schoolgenoten!
In SchoolBANK kun je GRATIS je scholen terugvinden en weer in contact komen met je docenten en schoolgenoten. Registreer je en begin meteen!
hein lier heeft 196 klassenfoto's en kent 21 schoolgenoten. Benieuwd of jij iemand herkent?
Meld je snel aan en vind jouw oud-schoolgenoten en klassenfoto's terug!
AanmeldenNarigheid 2,
Of de harige Kromhout, met zijn voetbalbehendige spillepootjes, Holswilder en zijn immer opspelende bijholtes, van hen allemaal heb ik nooit meer iets vernomen. Of ik dat vervelend vind? Ik had al veel reünies, en eigenlijk vielen ze allemaal tegen. De herinnering vervluchtigen, dat deden ze wel, en ze schonken me een helder zicht op, en bevestiging van , mijn denken over de aard van de mens. En, ja, was ik daar op school nu maar eens flink verliefd geworden, dan was dit dramatische beeld van vroeger wellicht nog wat bijgeschaafd. Echter, tot mijn spijt kan ik me niet 1 enkel meisje uit mijn klas herinneren. Er was er dus blijkbaar geen een die afweek, erboven uitstak, die anders rook, of bewoog. Eenmaal weg uit Den Helder werd alles goddank anders. En zelfs nu, wanneer ik er nog weleens terugkeer, roept de stad niets anders meer in me op dan narigheid. Plichten, huiswerk, grijze tegels, gure wind, hopeloze verhoudingen, fantasieloosheid (denk daarbij dan bv aan de naam ´Parkzicht´ voor de woonwijk die voor de school in de plaats kwam…) en de uitgestrekte en uiterst giftige bollenvelden die nu, 60 jaar na dato, ons ´Zwanenwater´ definitief om zeep lijken te gaan helpen. Nee, de grote uitzondering in de Noordkop was de geweldige ´Prof. van de Leeuwschool´, mijn lagere school, dát was de school om nooit te vergeten. Overigens dacht Klaas daar precies zo over als ik, over dat Nieuwediep. Lees daarvoor mijn andere bijdragen aan Schoolbank, Klaas was er namelijk een leven lang leraar.
Scholengemeenschap Nieuwendiep, 1970
Narigheid 1,
Zeer gemengde gevoelens nemen bezit van mijn geest wanneer ik terugdenk aan het ´Nieuwediep´. Vanaf het moment dat ik de lagere school verliet begon mijn weerstand tegen onderwijs en de daarmee gepaard gaande sociale dynamiek gestaag te groeien, eindigend in de totale afzwering van ons maatschappelijk fundament, de hiërarchie. Tot ik de uitspraken van Krishnamurti tegenkwam dacht ik altijd helemaal alleen te staan in mijn begrip, en accepteerde gedwee mijn lot. Vandaag accepteer ik dat lot nog steeds, en eigenlijk nog veel beter, en wel omdat ik nu begrijp hoe moeilijk het is om je aan de aangeleerde principes van een samenleving gehuisvest in de tweevoudigheid te onttrekken. Maar Hein, je bedje was toch gespreid, je had overal toegang toe, wat klaag je nu eigenlijk? Tsja, daar zit wel wat in, zoals natuurlijk overal wat in zit, maar toch was mijn jeugd en vooral die middelbare school voor mij een kleine hel. Kijk, stel je voor; je hebt een ander begrippenkader dan de mensen om je heen, hoe moet je dan met hen communiceren? En wanneer er dan ook nog mensen zijn die absolute zeggenschap over jouw lot hebben? Uiteindelijk besefte ik dat ik eerst vrij moest zijn van de vergiftiging toegebracht uit naam van de hiërarchie, dat was mijn belangrijkste en allergrootste opgave, een taak die ik zo'n 12 jaar nadat ik Den Helder verliet uiteindelijk volbracht. Op het Nieuwediep leerde ik wel wat hoor. Brommerrijden ernaartoe bijvoorbeeld, of roken gedurende de pauzes, en natuurlijk doen alsof je luistert naar iemand. Ook leerde ik er de meest slechte kanten van de mens kennen; manipulatie, wantrouwen, groepsdynamiek, wreedheid, egoïsme, controledrang. Geen moment heb ik me er daarom thuis gevoeld. Een immer treiterende hoogblonde jongen zat er in de klas, zijn vader was leraar op dezelfde school, daar zat vast wel een relatie tussen. Of de bibberende zoon van een chirurg die naast me zat, fysiek zwak, doch zeer geordend en luisterbereid, die ging het maken.
Scholengemeenschap Nieuwendiep, 1970
Van de oude man en zijn verlies.
Van de oude man en zijn verlies. Vroeger begreep ik íéts van het leven. Vandaag niet meer zoveel. Wellicht waren het de jeugd illusies die me ooit parten speelden of misschien was het toch de schuldeloosheid? Met iedereen waar ik ooit een band mee had wandel ik namelijk vandaag nog verder. En ook élke dag. Letterlijk. Slappe en valse herinneringen zijn het nooit geworden. Ze leven allemaal nog in me. De liefdes en vrienden in mijn leven. Dag en nacht, Als nooit tevoren zelfs. Want een intense liefde die gescheiden wordt omdat ouders hun belang afdwingen, zoals die met de prachtige en onvervangbare Es., of ook de vriendschap die steeds maar van 1 kant kwam, die met 1 van de 3 broers op het jongensinternaat, alle drie gevluchte onderdanen van de toenmalige Shah, nee, het deugt niet dat ze ophielden te bestaan. Of ´Lampie´ waar ik honderd keer naartoe reisde, en hij slechts een heel enkele keer naar mij. En Kees, die op zijn motor naar de kazerne in Seedorf op en neer reisde en die ik nooit meer zag. Of mijn Utrechtse liefde Bianca die ik elke dag letterlijk nog mis. En Biggi in Berlijn, om helemaal al nooit te vergeten. Ja, de heerlijke geuren van de lagere school in de herfst, natte kleding aan haakjes op een rijtje. Of alle foute leraren die het goed bedoelden. En de enkele goede leraar die niet voldoende wijsheid bezat. Het deugt gewoon niet dat je gedurende je leven mensen tegenkomt die je waardeert, of waar je van houdt, maar die je na een kortstondig moment de rest van je leven niet meer ziet. Alsof elke relatie die ieder mens gedurende zijn bestaan aangaat, uiteindelijk gedoemd is te mislukken. Pogingen om banden weer aan te halen waren er trouwens wel. Van beide kanten. Bij mij zit er namelijk nooit iets in de weg. Iedereen mag dan ook alle dagen van het jaar weer deel uitmaken van mijn leven. Graag zelfs! Dus ook Joke. En Walter natuurlijk. Of Peter. In september 2025 is er weer een reünie van het Jongensinternaat in Zeist. De opkomst wordt steeds wat minder. Vooral de dames van internaat Pavia lieten het de laatste keer nogal afweten. In september sta ik dus weer tussen de mannen met de ´buikjes´. Met mijn eigen nogal ´saaie´ gewicht, een gewicht dat nog geen gram afwijkt van 50 jaar geleden. En dan zie ik ook de te lange slingerende stropdassen weer. Die met de ouderwetse en dus veel te strak aangetrokken knoop. Hoe ouder de drager, des te vastberadener de ´ruk aan die knoop´wordt. Ik ben al bijna de laatste met de durf tot het dragen van een hoofddeksel. Hoewel zeer zeker niet erudiet, maar postmodern. ´Aardappelschaterlachjes´, losgelaten onder onrustig draaiende oogjes, strelen een halve middag mijn herinneringen. Driftig als ze op zoek zijn naar herkenning. Precies daar waar ik ooit het minst met mijn omgeving gemeen had, verschijn ik nu elke paar jaar opnieuw. Naarstig op zoek naar een bevestiging van mijn verlies, het gemis waarover ik eerder al schreef. Een biografie, lijvig, 1000 pagina´s. Duizenden bijdragen op mijn Chromebook, met reeds meer dan 50 miljoen weergaven op internet. Niet te bevatten. Een eigen blog zelfs. Een alter ego bewaakt streng en rechtvaardig de rust in mijn leven. Je bent tenslotte wat je denkt dat je bent. En niet wat je schrijft.
Het Christelijk Jongensinte..., 1975