\nWij hadden vroeger een kolenkachel in de kamer staan. Met zo’n klep bovenaan waarin mijn vader dan de kolen via een kolenkit. Die klep ging met de pook open die naast de kachel stond. De kolen kwamen uit de kelder. Daar werden ze eens in de zoveel tijd gestort door de plaatselijke kolenboer.<\/p>
Dat was altijd een heel gebeuren. De kolenboer kwam met ene paard en wagen bij ons door de straat en dan kon je ter plaatse de kolen kopen. Die kolenboer zag er volgens mij altijd wat vreemd en angstaanjagend uit. <\/span>Eén gezicht met roetvegen en een kap op zijn hoofd met een doek daaraan waarmee hij zijn nek beschermde. Mijn moeder ging dan naar het paard en wagen en nadat de prijs was overeen gekomen werd er besteld. Er was keuze uit antraciet, eierkolen, nootjes 4, cokes en briketten. Die stonden dan achter op het paard en wagen in jute zakken van 30 kilo. <\/span><\/p>