{"id":13186,"date":"2022-08-14T07:00:42","date_gmt":"2022-08-14T05:00:42","guid":{"rendered":"https:\/\/www.schoolbank.nl\/toenennu\/toenennu\/?p=13186"},"modified":"2022-08-11T13:58:32","modified_gmt":"2022-08-11T11:58:32","slug":"uierboord","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.schoolbank.nl\/toenennu\/uierboord","title":{"rendered":"Uierboord: eten wat de pot schaft"},"content":{"rendered":"


\nAls kind in de jaren 50 kreeg je thuis gewoon het eten voorgezet. Je had weinig of geen inbreng in de kookvoornemens van je moeder. Ze zette gewoon iets op tafel en dat werd gegeten. Niks geen discussie of vooraf overleg, je moest het er maar mee doen.<\/strong><\/p>

Aangezien ik uit een arbeidersgezin in Rotterdam kwam kreeg je af en toe uierboord te eten. Een volksvoedsel wat nauwelijks iets kostte en dat je bij de slager gewoon kon kopen. Dat was dus een koeienuier! (in de volksmond werd dit koeientiet genoemd)<\/p>

Koeienuier van Slagerij Boekhout<\/h2>

Heden ten dage zou 99% van de kinderen gillend van tafel rennen, maar na de oorlog, in de jaren 50, had je het er maar mee te doen! Mijn moeder haalde die koeienuier bij een slager op de Oude Kleiweg in Rotterdam Noord. Boekhout heette die.<\/p>

Eenmaal thuisgekomen moest dit vleesgerecht natuurlijk klaar gemaakt worden voor consumptie. Dat gebeurde door zeer langdurig koken. Wel 4 tot 5 uur stond dit vlees op een laag pitje te sudderen totdat het mals genoeg was om te eten. Wij keken als kinderen – mijn zus en ik – af en toe wel eens in die reusachtige pan. Het zag er niet uit! Uiteindelijk was dan het moment aangebroken dat de Uierboord geserveerd kon worden. Dunne plakjes met peper en zout. Het smaakte helemaal niet zo slecht hoor! Als je er maar voldoende kruiden op deed was het best te pruimen. Je moest er niet te lang naar kijken want de melkkanalen uit de uier waren nog duidelijk zichtbaar.<\/p>

\n