{"id":11331,"date":"2020-10-30T08:00:26","date_gmt":"2020-10-30T07:00:26","guid":{"rendered":"https:\/\/www.schoolbank.nl\/toenennu\/toenennu\/?p=11331"},"modified":"2020-11-16T11:06:29","modified_gmt":"2020-11-16T10:06:29","slug":"hip-jaren70","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.schoolbank.nl\/toenennu\/hip-jaren70","title":{"rendered":"Zo zag ‘hip’ er begin jaren 70 uit!"},"content":{"rendered":"


\nWat ik hier aan heb, droeg ik niet iedere dag, het sjaaltje om mijn hoofd zelfs bijna nooit, want in die tijd had iedere zichzelf respecterende jonge vrouw henna-rood haar, ik dus ook (“mijn originele haarkleur”). Dat was nog een heel gedoe, je lange haar kleuren met henna. Wie daar nog herinnering aan heeft, weet daar alles van.<\/strong>

Hennapoeder in je haar<\/h5><\/p>

Je maakte een papje, een soort modder, van het hennapoeder. Dat papje smeerde je dan in je haar. Meteen na het smeren goed de handen wassen, want die kleurden al meteen rood. En met zulke rode handen kon je niet beweren dat je henna-rood haar van jezelf had.
\nDat papje moest dan een uurtje inwerken. Ondertussen moest je goed uitkijken dat er geen klodders naar beneden vielen, bijvoorbeeld op je witte bloes van kaasdoek, want die vlek kreeg je er nooit meer uit. Dan, na een hele tijd, de modder uit je haar spoelen. Dat werd uiteraard een enorme smeerboel. Maar het resultaat mocht er zijn (vonden we toen). Tegenwoordig zie je nog wel eens overjarige hippies met henna-rood haar, maar dat is – letterlijk – een uitstervend fenomeen.<\/p>

\n