\nEen van de vakken op de lagere school was ‘Lezen’. Ik was (en ben) dol op lezen. Helaas was het klassikaal lezen geen pretje, vooral niet in de lagere klassen. We hadden nog van die tafeltjes met een vak onder het tafelblad. Daarin zaten onze schoolbenodigdheden, schriften, boekjes en dus ook de leesboekjes. In sommige leesboekjes stonden losse verhaaltjes en kindergedichtjes. Aan een van die gedichtjes bewaar ik een mooie herinnering. Het was een gedichtje van C.S. Adama van Scheltema en het heet ‘Kindergedachten’. Het begon als volgt: Het regent, oh wat regent het. Ik hoor het in mijn warme bed. Ik hoor de regen zingen. Er stond een plaatje bij van een meisje dat lekker onder de dekens lag onder een schuine zolder. Een heel sfeervol plaatje, vond ik als kind. We lazen ook de avonturen van Jaap en Gerdientje, de auteur was Anne de Vries. Die serie is ook nu nog verkrijgbaar, zag ik op internet. Prachtige verhalen waren het, heel herkenbaar voor kinderen.
We moesten allemaal het leesboekje openslaan op een door de juf of meester aangegeven bladzijde en dan kreeg iemand ‘de beurt’. Dat kind moest dan hardop lezen tot een ander kind ‘de beurt’ kreeg. Dat kind moest dan wel weten waar de andere lezer opgehouden was, het betekende dat je moest blijven meelezen, hoe traag het ook ging. En vaak ging het erg traag, want niet iedereen kon vloeiend lezen, om het netjes te zeggen. Het was voor een goede lezer niet te doen, zo langzaam ging het. Meestal was je dan de draad van het verhaal helemaal kwijt en dus was er niets aan. Ik weet wel dat ik altijd ‘vooruit’ las, met het risico dat ik niet wist waar we waren gebleven als ik ‘de beurt’ kreeg. En dat zal voor meer kinderen wel zo geweest zijn. In mijn herinnering was het klassikaal lezen het saaiste vak op school. Gelukkig mochten we, als we een opdracht snel klaar hadden, voor onszelf lezen. Ook in het leesboekje dat we op dat moment in ons vak hadden liggen. Dat maakte iets goed.<\/p>