\nOp de hervormde lagere school waarop ik zat kregen we 2 soorten geschiedenisonderwijs: de Bijbelse en Vaderlandse geschiedenisles.
\nDe Bijbelse geschiedenis vond ik helemaal geweldig. We hadden een meester die heel boeiend kon vertellen. De verhalen uit de bijbel zouden zo uit een avonturenroman kunnen komen, zeker zoals onze meester die vertelde. De kinderen die nooit in aanraking zijn gekomen met die verhalen hebben echt iets gemist: Mozes in zijn biezen mandje, David en de reus Goliath, het lange haar van Samson, Jonas in de walvis, de muren van Jericho en zo kan ik nog wel doorgaan. Verhalen over liefde, verraad, trouw, oorlog en weinig vrede. Niet te vergeten de 10 geboden, die nu nog altijd de grondslag vormen voor de christelijke waarden in onze samenleving, al is dat niet altijd zo goed te merken…
Voor de vaderlandse geschiedenisles hadden we een methode, die ‘Toen en nu’ heette. Vreemd genoeg ging die methode uit van allerlei dagelijkse zaken, zoals vervoer, kleding, onderwijs in het verleden. En daarna kwam de vraag: ‘En nu?’ Dan werd er aan de hand van belevenissen van eigentijdse mensen verteld hoe het er in het ‘nu’ aan toe ging. Ik vond het ‘toen’ wel boeiend, maar het ‘en nu?’ totaal niet. Later leerde ik dat je bij kinderen steeds moest ‘uitgaan van hun belevingswereld’, van het ‘nu’ dus. En dan vanuit het heden verkennen hoe het er vroeger aan toe ging. En dat vroeger begon al bij de tijd dat vader en moeder klein waren. Precies andersom dus. Ik was een jaar of 8 toen we in de klas die methode gebruikten. Dat was in 1958, de 2e wereldoorlog was nog niet zo lang voorbij. Over die oorlog werd niet gerept. Niet op school, thuis ook niet. Ik kan het me niet herinneren. De pijn en het verdriet waren waarschijnlijk nog te vers om al geschiedenis te kunnen zijn.<\/p>