\nHet is februari 1954. Ik ben bijna zeven jaar. De maanden november en december zijn opvallend zacht, maar de weken daarna maken de winter weer ouderwets koud. In de maand februari is het Zuid Afwateringskanaal zo dichtgevroren dat er een auto op kan rijden. We zijn er op gekleed. Een dikke lange broek met onderaan elastische meerkleurige boorden. Die gaan over de wollen kousen. De ijzige wind heeft daar geen vrij spel. Bovenin een aansnoerkoord met aan de uiteinden dikke knopen zodat het koord niet in de zoom schiet. Als dat wel gebeurt, moet moeder met een veiligheidsspeld het koord er weer helemaal doorhalen: een monnikenwerk. Over je hemd een wollen borstrok, die prikt en jeukt. Wollen muts, wanten en sjaal. Zo komt Jan Splinter door de winter.<\/p>
Dan is het zaterdag. Ikzelf, maar ook mijn vier broers, gaan in bad. De jongste twee niet: die zijn te klein. Vader doet ons in bad. De volgorde is willekeurig. Ik ben de eerste. Ik kleed me uit bij de kachel want daar is het warm. De zes micaruitjes in de haarddeur zijn niet meer helemaal helder, maar ze laten de gloed van de kolen goed zien. Dan gaan de schuifdeuren van de keuken open. Daar staat de teil. Daar staat vader met opgestroopte mouwen en zijn grote handen. Het varkentje gaat gewassen worden. Ik doe mijn onderbroek uit. Het is koud in de keuken, verschrikkelijk koud en het warme dampende water lonkt. Maar ik moet voorzichtig zijn. Wie het eerst in bad gaat, heeft het voordeel van zuiver water, maar het is bijna altijd te warm. En vader heeft weinig zin om er veel koud water bij te doen. Straks staat de laatste weer te jammeren dat hij in het water bevriest. En in het amper vorstvrije keukentje is er geen gas. Sterker: in heel de straat is er geen gas. Er zijn alleen twee elektrische kookplaten met het vermogen van een gloeiende spijker.<\/p>