{"id":10718,"date":"2020-06-10T16:24:50","date_gmt":"2020-06-10T14:24:50","guid":{"rendered":"https:\/\/www.schoolbank.nl\/toenennu\/toenennu\/?p=10718"},"modified":"2020-08-05T16:11:26","modified_gmt":"2020-08-05T14:11:26","slug":"naam-belangrijk","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.schoolbank.nl\/toenennu\/naam-belangrijk","title":{"rendered":"Hoe belangrijk is jouw naam voor je ?"},"content":{"rendered":"


\nIk ben geboren in een tijd dat vaders en moeders zich niet het hoofd hoefden te breken over de naam voor hun toekomstige spruit. Een meisje werd vernoemd<\/a> naar de moeder van de moeder, een jongen naar de vader van de vader. Het tweede meisje naar de moeder van de vader, de tweede jongen, enzovoorts. Wanneer de opa’s en oma’s op waren, waren er nog altijd tal van ooms en tantes.<\/strong><\/p>

Toch begonnen zich – halverwege de jaren vijftig – scheuren te vertonen in deze traditie. Er waren ouders die hun kind niet vernoemden. Dat waren echte durfals. Mijn moeder was niet zo’n grote durfal, maar wel een beetje.
\nZe vernoemde mij naar haar moeder, zoals het hoorde maar gaf mij als tweede naam, een naam die zijzelf mooi vond. Zo kom ik aan mijn namen: Barbara Felice.
\nDaar waren we er niet mee, want hoe moest ze Barbara afkorten? De hele naam was veel te lang, voor zo’n klein baby’tje. Mijn oma werd Bep genoemd. Een vreselijke naam, dat vond ze zelf gelukkig ook. En ze gaf aan, dat ze niet vond dat ik Bep moest heten. Dit soort ouderlijke goedkeuring was in die tijd van cruciaal belang.<\/p>

\n