Blocker
Terug naar alle verhalen
naam

Hoe belangrijk is jouw naam voor je ?

  • SchoolBANK redacteur Felice
  • 1 maand
Loading Likes...

Ik ben geboren in een tijd dat vaders en moeders zich niet het hoofd hoefden te breken over de naam voor hun toekomstige spruit. Een meisje werd vernoemd naar de moeder van de moeder, een jongen naar de vader van de vader. Het tweede meisje naar de moeder van de vader, de tweede jongen, enzovoorts. Wanneer de opa’s en oma’s op waren, waren er nog altijd tal van ooms en tantes.

Toch begonnen zich – halverwege de jaren vijftig – scheuren te vertonen in deze traditie. Er waren ouders die hun kind niet vernoemden. Dat waren echte durfals. Mijn moeder was niet zo’n grote durfal, maar wel een beetje.
Ze vernoemde mij naar haar moeder, zoals het hoorde maar gaf mij als tweede naam, een naam die zijzelf mooi vond. Zo kom ik aan mijn namen: Barbara Felice.
Daar waren we er niet mee, want hoe moest ze Barbara afkorten? De hele naam was veel te lang, voor zo’n klein baby’tje. Mijn oma werd Bep genoemd. Een vreselijke naam, dat vond ze zelf gelukkig ook. En ze gaf aan, dat ze niet vond dat ik Bep moest heten. Dit soort ouderlijke goedkeuring was in die tijd van cruciaal belang.

In een Amerikaans filmsterrenblad ontdekte mijn moeder dat je Barbara kon afkorten naar Bobby. Ze deed het nog ook. “Bobby is toch een  jongensnaam?”, als ik eens een kwartje kreeg voor alle keren dat ik die opmerking te horen kreeg!

Toen ik naar de middelbare school ging en mijn naam werd omgeroepen, dat ik naar binnen mocht, werd ik staande gehouden door de conrector. “Bobby Schipper”, zei hij. “Ben ik”, piepte ik. “Ik zocht een jongen”, zei hij. Het was die ervaring die er aan het einde van mijn middelbare schooltijd voor zorgde, dat ik mijn tweede naam aannam. Tot groot plezier van mijn moeder.
Ik draag deze naam nu al tientallen jaren met trots.

En jij? Wat betekent jouw naam voor je?

 

Door: SchoolBANK redacteur Felice

kleuterklas

Reacties 7 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  1. Leuk verhaal! Mijn toenmalige voornaam Carla (heette toen ‘roepnaam’), heeft mij nooit gepast. Het was altijd of het over iemand anders ging;-). Mijn 2e naam Carolina voelde echt passend. De A vervangen door een E (makkelijker voor de mensen) en Caroline was ‘geboren’. Moet vaak wel lachen om het verzet, vooral van famillie-leden en de weigerachtigheid die naam aan-te-nemen. Er worden allerlei reden genoemd in het vooroordeel waarom ik dit zou hebben gedaan. Maar het is heel simpel; het voelt passend.

  2. Mijn naam is de naam van mijn moeder en ook van mijn oma. Ik vind het een mooie naam. Maar als ik een dochter had gehad in plaats van een zoon had ik haar niet weer Angeles genoemd. 4 generaties zou dan wel te veel zijn.

  3. Ik ben geboren in 1954 en beide ouders waren overtuigd Rooms-Katholiek. Ik was het eerste kind en dan moeten de oma’s vernoemd worden, maar ook enkel heiligen die het kind beschermen. Wat moet dat een uitzoekerij geweest zijn met oma’s namen als ‘Marie’ en ‘Katrijn’. Het werd uiteindelijk als doopnaam Anna Maria Catharina en mijn roepnaam werd ‘Annemieke’….ik ben mijn ouders nog steeds dankbaar dat ze hiervoor gekozen hebben.

  4. Ik ben van 1964 maar heb nog trouw de familienamen, beide opa’s en een oom.
    Mijn roepnaam is een ander verhaal. Die is Jacky, de y ben ik overigens al heel lang geleden verloren, met de uitspraak ‘sjak’ zeg maar meer richting het franse Jacques. De enige die me nog zo noemen zijn mijn moeder en mijn broers. De rest van de wereld hanteert de Engelse uitspraak.
    Ik ben er aan gewent luister er naar en voor mij is het geen issue, als ik het vertel zijn het anderen die zich er drukker over maken dan ik.

  5. Ik heb drie namen :Josephine Johanna liduina,
    de twee laatste namen ben ik vernoemd uit de familie, liduina betekent veel voor mij want dat was de naam van mijn moeder.
    Van wie Josephine was weet ik niet.