Bert Veerman

Kent 0 personen

SINGLE , 2 kinderen
Woont in -

    Bekijk het volledige profiel van Bert Veerman en al je andere schoolgenoten!

    In SchoolBANK kun je GRATIS je scholen terugvinden en weer in contact komen met je docenten en schoolgenoten. Registreer je en begin meteen!

    Registreer gratis

    Bert Veerman heeft 20 klassenfoto's en kent 0 schoolgenoten. Benieuwd of jij iemand herkend?

    Meld je snel aan en vind jouw oud-schoolgenoten en klassenfoto's terug!

    Aanmelden

    "Cyste", hoe spreek je dat uit? Parasitologie was tijdens het eerste jaar verreweg het interessantste vak, want: echt iets medisch! De roemruchte reformatorische bioloog Lever mocht dat geven.

    "Cyste", hoe spreek je dat uit? Parasitologie was tijdens het eerste jaar verreweg het interessantste vak, want: echt iets medisch! De roemruchte reformatorische bioloog Lever mocht dat geven. Professor Lever's lievelingsparasiet was de leverbot (Fasciola Hepatica). Juist het college over deze parasiet bracht hem in de problemen: moest je het woord "cyste" nu uitspreken als "siste" of als "kieste"? Professor Lever zei: "Sommigen beweren: "siste", maar anderen "kieste". Dus ik zal in dit college consequent de ene uitspraak met de andere afwisselen!" En met de nauwkeurigheid hem eigen, hield hij woord... en als je nog een beetje van parasitologie weet, dan weet je ook dat dat woord bij de leverbot nogal vaak voorkomt.

    Vrije Universiteit, Faculte..., 1964

    Tijdreizen.

    Tijdreizen.... Deze zomer (2009) ben ik de deur binnengelopen van wat vroeger de chr. school aan de Kerklaan was. Ik moest toevalig in de buurt zijn, en alvorens de trein naar huis te nemen wilde ik herinneringen ophalen. Toevallig werd de scool net verbouwd, de oude (in 1952 juist de "nieuwe")lokalen werden verbouwd, de school wordt een gezondheidscentrum. De deur daar stond open, en zo stond ik weer even in de lokalen van juffrouw Groen (mijn juffrouw) en van juffrouw Tromp.

    christelijke school ermelo, 1952

    Een reus? nee, de duvel zelf.

    Een reus? nee, de duvel zelf. Onderweg naar de kleuterschool, steppend of lopend, bleef ik altijd even peinzend staan op de driesprong bij de Krewerderweg. Daar lag, en ligt nog altijd een grote kei met een voetafdruk er in. Onmogelijk... in een kei? Jawel, hij was dan ook van een reus, werd ons verteld... Toch klopte daar iets niet aan. Zelfs mijn kinderlaarsje paste er niet in... Dit raadsel kwam pas tot een oplossing, toen ik in de jaren negentig eens een NRC-bijlage las over sporen van de duivel in Nederland, en Holwierde bezette een ereplaats met een echte afdruk van zijn hoefpoot in een zwerfkei. Terecht verborgen gehouden voor onze gereformeerde kinderzieltjes, want je moest er elke dag langs. Een reus, dat gaat nog. Juffrouw Weessies was de kleuterjuf. In mij beleving was ze een muzikaal supertalent, ze kon alle bestaande muziekinstrumenten bespelen, dacht ik. Iets heel anders maakte ook veel indruk op mij. Er kwam een begrafenis langs de school kwam. Achter de school was één of andere begraafplaats. Ik stond vlak bij de paarden die de lijkkoets trokken. Over hun hoofden hadden ze zwarte doeken, met gaten voor de ogen er in uitgespaard. Het leken wel reusachtige doodskoppen, ze zagen er inderdaad uit als de dood, die je kwam halen.

    School met de Bijbel, 1950

    ?