1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | Volgende

De hete zomer van 1973

Wij zijn dankzij het warme weer helemaal in zomerse-sferen op de SchoolBANK redactie.

Hoog tijd voor wat zomerse beelden van vroeger.

Vanwege het warme weer is het druk langs de randmeren van de IJsselmeerpolders, waar mensen op de stranden liggen. Jongeren en ouderen spelen in Amsterdam in fonteinen en vijvers en de terrassen zitten vol met mensen. Wat deed jij vroeger het liefst met mooi weer?

Op vakantie zonder ouders

Weet jij je nog de allereerste vakantie zonder ouders te herinneren? Liep dat helemaal gesmeerd of waren er toch wat 'kleine probleempjes'? Schoolbank gastredacteur Max Verbeek vertelt ons zijn herinnering van toen. Herkenbaar misschien?

De eerste vakantie

"Zomer 1964. Wat waren we trots: in één dag liftend Parijs gehaald, net als onze oudere broers. Midden in de nacht werden mijn broer (17 jaar) en ik (16 jaar) afgezet in de buurt van het vliegveld Le Bourget. De volgende morgen werden we al vroeg gewekt door heel veel herrie. We bleken ons sheltertje opgezet te hebben midden op een drukke verkeersrotonde. In Parijs namen we voor het eerst van ons leven de metro, richting de camping in het Bois de Boulogne."

" Bij de tourniquets leek het ons handig dat mijn broer zijn handen vrij had voor de tickets. Ik droeg daarom onze beide rugzakken, een op mijn rug en een op mijn buik. Het was dringen en duwen bij het instappen. Toen de metrodeuren sloten, zat ik met mijn ‘buikrugzak’ klem tussen de deuren. Ik kon niet vooruit. De trein ging rijden. Ik liet me dus met veel moeite ruggelings op het perron vallen. Ik nam de volgende metro achter mijn broer aan. Mijn broer nam echter de volgende metro terug naar mij. Dat moet zich een paar keer herhaald hebben."

"Uiteindelijk is mijn broer via een politiebureau naar de camping in het Bois de Boulogne gegaan, waar hij mij liet omroepen. Ik ving, zeulend met die rugzakken langs die eindeloos lange camping, mijn naam op en ziedaar: met tranen in de ogen vielen we elkaar in de armen. In Bretagne zochten en vonden we zowaar de camping Les Deux Chevrets bij La Guimorais, aan de kust bij St.Malo, die een oudere broer ons had aangeraden. Om de uitgaven te drukken, kropen we onder het hek door, struinden door het bos naar het strand van de binnenbaai."

"Daar zetten we illegaal ons tentje op. De volgende dag gingen we heerlijk zwemmen. Teruggekomen misten we onze portemonnees en onze paspoorten. Die zaten in een linnen zakje dat onze bezorgde moeder had genaaid. Ze had ons op het hart gedrukt dat zakje onder onze kleding te dragen. In paniek en in zwembroek renden we naar de Mairie in het nabijgelegen St. Coulombe. De burgemeester waarschuwde de gendarmerie in Cancale. Die rukte twee man sterk uit, pikte ons op bij de Mairie, reed ons naar de camping, alwaar zij begonnen aan een strenge ondervraging van alle badgasten en campingbewoners. Toen pas namen we de tijd om onze lange broeken aan te trekken. Tegelijk met onze voeten kwamen de linnen zakjes te voorschijn, die daar al die tijd op ons hadden zitten wachten. We zijn hem maar snel gesmeerd. Even genoeg geblunderd!"


Bang voor de buurman

Tegenwoordig spelen kinderen steeds minder vaak buiten op straat maar binnen met hun mobiele telefoon of spelcomputer. Wij ontvingen een verhaal van een SchoolBANK'er die zodra het buiten lekker weer werd, altijd buiten te vinden was. Lees zijn spannende verhaal hier:

'Als klein jongetje speelde ik hele zomers buiten met vriendjes uit de buurt. Tot het donker werd en de lantaarnpalen aangingen, beleefden we dan de grootste avonturen. We speelden oorlogje, deden belletje-trek of voetbalden op het pleintje twee straten verderop. Dat voetballen was een verhaal op zich. Het pleintje werd omringd door een aantal schuttingen, waarachter in de meeste gevallen aardige mensen woonden. Er was echter één schutting, waar je maar beter niet je mooie voetbal overheen kon schieten.

Achter één schutting, die al behoorlijk in verval was geraakt, woonde namelijk een man waarover de wildste verhalen de ronde deden. Sommige oudere kinderen zeiden dat hij in de gevangenis had gezeten omdat hij kinderen zijn huis in had gelokt. Volgens weer anderen had hij allemaal kleine katjes in de sloot laten verdrinken.

Op een avond toen we weer eens aan het voetballen waren, gleed de keeper uit en kon ik met de bal zo op het lege doel af. Ik raakte de bal echter totaal verkeerd en deze belandde via een dakgoot precies in de tuin van de man, waar wij allemaal zo bang voor waren. Ik wist me geen raad, omdat mijn beste vriendje deze bal net twee dagen eerder voor zijn verjaardag had gehad en in huilen uitbarstte.

Na al mijn moed bij elkaar geraapt te hebben, besloot ik dat het mijn taak was om de bal terug te krijgen. Aanbellen vond ik doodeng dus ik besloot om over de schutting heen te klimmen. Uiteraard trok ik me eerst even aan de schutting op om erover heen te gluren en te kijken of ik licht zag branden. Dit was niet het geval. Vervolgens deed ik hetzelfde om te kijken of ik onze bal ergens zag liggen.

Toen ik de bal gespot had, ging ik ervoor. Met m’n hard bonzend in m’n keel, wurmde ik me over de schutting heen en rende op de bal af. Toen ik hem te pakken had en weer terug over de schutting wilde klimmen, hoorde ik de achterdeur opengaan. Ik gooide snel de bal over de schutting heen en probeerde zo snel als ik kon weer naar het pleintje te klimmen. In mijn haast gleed ik echter uit en schaafde ik mijn knie aan de schutting. Toen ik daar op de grond lag, viel er langzaam een grote schaduw over me heen. Net toen ik op het punt stond in huilen uit te barsten, hoorde ik een vriendelijke stem vragen: ‘Heb je je erg bezeerd’? Ik keek op en zag het gezicht van een wat oudere man. Een grote neus en niet al zijn tanden meer, maar wel een vriendelijke uitstraling. Ik wees naar mijn knie, die intussen behoorlijk bloedde, en zei dat het pijn deed.

Zonder iets te zeggen, ging de man naar binnen en kwam terug met een nat doekje, een pleister en een bastogne-koek ‘voor de schrik’. Ik begreep werkelijk niet dat de buurtkinderen zulke enge verhalen vertelden over deze aardige meneer. Ik kwam er achter dat hij Henk heette, al een tijdje alleen woonde en twee katten had. Ook had hij een enorme verzameling stripboeken, die ik vaak na schooltijd kwam lezen.

In de loop der jaren ontwikkelde zich een goede band tussen Henk en mij en ik deed veel klusjes voor hem voor een zakcentje. Zo heb ik vaak zijn auto gewassen, zijn stoep geveegd en boodschappen voor hem gedaan. Op een gegeven moment ging ik echter naar de middelbare school en verwaterde het contact.

Het toeval wil dat ik me vorige week net afvroeg hoe het met hem zou gaan, toen ik zijn naam in de krant zag staan. ‘In memoriam’ stond erboven. Een vreemd gevoel ging door me heen en ik kreeg een brok in mijn keel. Graag had ik hem nog een keer willen vertellen dat ik de bezoekjes aan hem altijd heel gezellig vond en genoten heb van de verhalen die hij vertelde.

Dat kan dus niet meer. Maar ik heb aan de ontmoetingen met Henk wel een wijze levensles overgehouden: Veroordeel iemand niet door verhalen die over hem of haar verteld worden. Neem de moeite om iemand zelf goed te leren kennen en trek dan je eigen conclusies.'

Dit verhaal is ingestuurd door T. Sloter op 12 maart 2012.

De oorsprong van Vaderdag

Zondag 18 juni is het Vaderdag. Anders dan Moederdag, is Vaderdag niet zo spontaan en uit liefde ontstaan. Er lag eerder een slimme commerciële reden aan ten grondslag.

Vaderdag is ontstaan in Amerika, met als simpele onderbouwing "als er een Moederdag is, moet er ook een Vaderdag zijn". In Nederland kwam Vaderdag niet zo makkelijk van de grond, omdat er tot de jaren '50-'60 niet echt een reden was om vader één dag per jaar in het zonnetje te zetten. Vader had namelijk al het hele jaar door een dominante plek in het gezinsleven, als 'leider' van het gezin. Bedrijven hadden echter wel door dat Moederdag een succesvolle formule was om mensen over te halen iets speciaals te kopen... dat er nog zo'n dag kon bestaan voor vader, kwam maar wat goed uit!

Vaderdag - Sigarendag

In 1936 nam de Nederlandsche Bond van Sigarenwinkeliers-Vereenigingen daarom het initiatief om Vaderdag te introduceren op een zondag in oktober. Het motto: Vaderdag - Sigarendag. Bij wijze van publiciteitsstunt werd burgemeesters en de jongste of oudste vader in de stad sigaren aangeboden en hiermee werd volop geadverteerd. Bij de viering van Vaderdag ging het lange tijd niet om liefde of waardering van de vaderrol, maar sigaren zorgden voor 'een tevreden vader', wat 'het familiegeluk en de gezelligheid in het gezin ten goede kwam'.

Juni

Sigarenwinkeliers waren niet de enige die om vaders aandacht streden, ook ambachtelijke kleermakers wilden hier een slaatje uit slaan. Zij organiseerden een Vaderdag in juni, wat resulteerde in de viering van twee keer Vaderdag per jaar. Dat werd toch wat te gortig, en uiteindelijk werd de definitieve maand juni, zoals het nu nog altijd is.

"Commerciële onzin"

Wie nu zegt dat hij niet mee wil doen aan die "commerciële onzin" met Vaderdag, is zeker niet de eerste. Omdat Vaderdag in Nederland is ontstaan uit een commerciële kans, heeft dit tegengeluid altijd bestaan. Toch geldt waarschijnlijk voor elke vader dat hij die ene dag extra aandacht en een beetje verwennerij goed kan waarderen, en sinds hij zich meer en meer bemoeit met de opvoeding van zijn kinderen, is het net zo welverdiend als Moederdag.

Bellen bij de buren

SchoolBANK'er Kinie stuurde ons een verhaal toe met al haar herinneringen over de eerste telefoons en televisies. Had jij vroeger al snel een telefoon en televisie thuis?

Lees hier haar leuke verhaal!

"Vroeger hadden wij als een van de eersten in de straat telefoon. Dit betekende wel dat allerlei buurtgenoten bij ons kwamen om te bellen, of dat ze gebeld werden. Onze buurman was scheidsrechter bij de plaatselijke voetbalclub en werd wekelijks gebeld door iemand om de opstelling van het team te horen. Meestal werd ik dan naar de buren gestuurd om de buurman op te halen om te zeggen dat er telefoon voor hem was. Dit duurde dan even voordat hij aan het toestel kwam. Eerst moesten de pantoffels verwisseld worden door schoenen. Geduldig werd er aan de andere kant gewacht."

"Zo mochten ook buurtgenoten tegen een kleine vergoeding bij ons bellen. Het oude bakelieten toestel hing bij ons in de gang. Dit ging soms op volgorde van binnenkomst. Een nummertje trekken was nog net niet nodig. Tegenwoordig is dit bijna niet meer voor te stellen!"

"Op een dag miste mijn moeder een koperen bloempot die in de gang op een tafeltje stond, er werd gegist wie er als laatste had gebeld en ja, ze kwamen met een naam. Ik werd er op afgestuurd en moest bij de betreffende dame aanbellen om te vragen of mijn moeder a.u.b. haar bloempot terug mocht hebben. Dit mocht, met het schaamrood op de kaken werd het gehaald en ik kon weer huiswaarts keren. We hadden in het vervolg één belster minder."

"Zo ging het ook met mensen die een tv hadden. Wij als buurtkinderen verzamelden ons in de jaren '60 op woensdagmiddag bij iemand die wel al tv had en we mochten daar kijken naar Pipo de Clown of Mik en Mak. Wij vonden dit geweldig natuurlijk. Er werd een rij stoelen opgesteld en daartussenin kwamen planken te liggen. Het leek op een kleine bioscoopzaal. Een voor een haakten er kinderen af omdat ze zelf thuis een televisietoestel kregen. Op zaterdagavond mocht ik met mijn vader mee naar mijn oma om daar naar Dorus te kijken. De volwassenen zaten op stoelen en de kinderen zaten met elkaar op de vloer om in zwart-wit de belevenissen van Tom Manders te aanschouwen. Pure nostalgie als je er aan terugdenkt!"

"Uiteindelijk kregen we zelf ook tv. Een klein beeldschermpje in een grote houten kast. Soms weigerde het ding om dienst te doen en zagen we alleen maar sneeuw. Gelukkig was de plaatselijke leverancier bereid om het ding bij nacht en ontij te komen repareren en meestal lukte het hem ook. Wilde het niet lukken dan had hij wel een leentoestel bij zich. Moet je nu eens om komen! Dat was nog eens een service. De toestellen werden op den duur steeds beter en zo kon het dus gebeuren dat wij als gezin op zaterdagavond, nadat mijn broertje en ik in de tobbe hadden gezeten, met natte haartjes en ondertussen doppinda’s peuzelend Swiebertje konden zien. Wat een vooruitgang!"


1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | Volgende
 
 

Terug Naar School

Je jeugd en schooltijd komen weer tot leven komen bij Terug Naar School! Ga snel kijken op deze speciale pagina voor de beste verhalen van SchoolBANK’ers, grappige filmpjes van toen, mooie foto’s en meer. Dé plek om herinneringen op te halen en te delen met andere SchoolBANK’ers…