Je bent niet ingelogd Inloggen of Inschrijven
Voeg je klasgenoten, vrienden en kennisen toe aan je contacten en blijf op de hoogte van wat zij doen op SchoolBANK. Passen ze hun profiel aan of plaatsen ze nieuwe foto’s? Begin vandaag met het verzamelen van contacten en mis niets meer!
Na 33 jaar kreeg ik contact met een jongen uit de vijfde klas. Hij was toen al ontzettend verliefd op mij. Zelf was ik iets ouder en zag hem als een lieve jongen, maar meer ook niet. We gingen regelmatig naar de speeltuin en het was altijd gezellig. Na 33 zag ik zijn naam staan en stuurde hem een kattebelletje. Hij reageerde zowaar en we stuurden elkaar emails waarin we lekker bijkletsten over al die jaren uit het verleden. Onze harten warden langzaam ook warmer en ik keek met spanning uit naar onze ontmoeting. Toen ik hem zag waren er gelijk die kriebels in heel mijn lijf! We wandelden en we genoten van elkaar. Het was net of we altijd bij elkaar waren geweest.
Bij die ene ontmoeting bleef het niet. We waren echter allebei getrouwd, hoewel mijn huwelijk toch niet veel voorstelde en mijn man mij weinig liefde gaf en ik niet kon ontvangen, was dit in alles helemaal anders.
We willen nu samen verder want we kunnen geen dag zonder elkaar. Op een dag zullen we trouwen. Helaas moeten we nog een zware weg afleggen, maar ik zie ons al lopen op het strand en kijk vol verwachting naar de toekomst! LR
Inmiddels heb ik alweer ruim een jaar verkering met Leo. We kenden elkaar van 4 Havo, Vliegenbosschool Amsterdam Noord in1975. Het begon voorzichtig met emailcontact toen Leo zich had aangemeld op Schoolbank eind 2007. Na twee maanden gezellig contact, kwam de aap uit de mouw: Hij was toen verliefd op mij, en ik op hem. Maar in die tijd waren we allebei te verlegen om er iets mee te doen en we raakten elkaar uit het oog door een schoolwisseling.
Eigenlijk was ik 'niet beschikbaar' maar we spraken wel af om een dagje samen rondlopen in onze oude buurt en bij de school die er inmiddels niet meer is. Na het doorlezen van mijn dagboeken uit die tijd, kwam de heftigheid van de verliefdheid destijds weer helemaal bij me terug en hoopte ik dat, alhoewel het uiterlijk veranderd zou zijn, het gevoel hetzelfde zou zijn gebleven.
Sinds die hernieuwde ontmoeting is de verliefdheid weer terug alsof die nooit weg is geweest. Maar dit keer was ik de verlegenheid na 30 jaar levenservaring wel te boven gekomen en konden we eindelijk de daad bij het woord voegen. Ik moest wel scheiden van de man die ik 25 jaar kende maar voelde me toch weer zo jong en vrij als 30 jaar geleden.
Heel veel complimenten krijg ik sinds die tijd. Men vindt mij er veel stralender uit zien! Het benauwende van de oude relatie losgelaten, geniet ik nu van de liefde van iemand die mij helemaal neemt zoals ik ben, en dat voelt fijn! AR
De dag van toen staat in mijn geheugen gegrift. De deur van klas 5 ging open. Meneer Geurts kwam naar binnen met in zijn kielzog een jongen met blond krullend haar en prachtige blauwe ogen. Een nieuwe leerling, die ook nog over een gulle lach en de nodige muzikaliteit bleek te beschikken! Ik vond hem leuk en dat was wederzijds. Vanaf dat moment werd elke dag naar school gaan een klein feestje.
Ook na de lagere school wisten we elkaar te vinden. Tot hij naar een andere stad verhuisde en ik niets meer van hem hoorde. Dat was behoorlijk slikken. Op mijn veertiende ging ik werken in een kindertehuis. Mijn bazin daar hoorde mijn verhalen aan over mijn vriendje. Ze schreef hem een brief en weldra kwam er tussen hem en mij een briefwisseling tot stand. Vrolijke brieven waar ik elke keer weer naar uit keek. Op een gegeven mocht ik carnaval komen vieren bij hem thuis. Prachtige dagen en eenmaal weer thuis bleef het carnavalslied, “Ziet de boerinnekes”, door mijn hoofd galmen.
Maar helaas, de brieven kwamen niet meer. Het was voor mij duidelijk, onze kalverliefde was bij hem gedoofd. Jaren later trouwde ik en weer jaren later trok ik de stoute schoenen aan en schreef hem een brief. Ondanks het feit dat ik gelukkig was (en nog ben) met mijn man, bleef er een klein plekje over voor mijn eerste liefde. Er was kort contact. Hij trouwde met een meisje wat ook bij ons op school gezeten had. Weer jaren later nam ik contact met hem op. Op een dag werd er aangebeld. Ik opende de deur en zei: “dag meneer!”. Dezelfde gulle lach klonk. Mijn oude vriend stond voor mijn neus, nog steeds een kanjer. Telefonisch hielden we een poosje contact. Ook dat verwaterde.
Tot ik op de Schoolbank terecht kwam. En wie stond er op? Juist, mijn eerste liefde. Heel wat ouder geworden. Het moest ongetwijfeld zo zijn dat we elkaar toch weer tegenkwamen. Ook hij reageerde heel leuk en we mailen naar elkaar.
Naast mijn grote liefde heeft deze oude liefde nog steeds een plekje in mijn hart. Het geeft mijn oude dag net even dat extra tintje! LM
Ja ook Yvonne en ik hebben elkaar weer na ruim 40 jaar weer gevonden via Schoolbank.nl! Wij zaten samen op de Mariaschool in de Tasmanstraat in Den Haag. Yvonne is nu 54 jaar en ikzelf word volgende maand ook 54.
Wij gingen heel veel met elkaar om en sliepen vaak bij elkaar. Oktober 2008 was ik zeer verrast toen ik een berichtje ontving van Schoolbank.nl. Aangezien ik geen lid meer was, ben ik direct lid geworden om te reageren.
Ik heb Yvonne een berichtje gestuurd en zij heeft direct telefonisch contact met mij opgenomen. Wij hebben een afspraak gemaakt en hebben op onze eerste afspraak door heel Den Haag gelopen, waar wij als kind gespeeld en gelopen hadden. Helaas is onze lagere school afgebrand, maar wij hebben wel voor het hek herinneringen opgehaald.
Al wonen wij nu ver uit elkaar, Yvonne in Voorburg en ik in Noord Brabant, we gaan weer als oude maatjes goed en vaak met elkaar om! Iedereen schiet ons weer door ons geheugen heen en tot de dag van vandaag kunnen wij heerlijk samen de oude (school)herinneringen ophalen. Regelmatig gaan wij samen de site op van Schoolbank.nl en bekijken dan onze schoolfoto's en proberen het “wie-is-ook- alweer-wie-spel’’ op te lossen.
Wij hebben elkaar de belofte gedaan elkaar nu niet meer uit het oog te verliezen! LS
Ik heb door schoolbank de broer van mijn eerste liefde gevonden. In die tijd was ik maar 10 jaar oud. Over de jaren (tot ik 37 was) had ik hem een paar keren gebeld voor een klein "hoe gaat het met je" gesprekje toen ik weer naar Holland kwam want ik zat later in Canada. Ik zag hem de laaste keer toen ik 17 was en verhuisde naar Canada.
Ik weet een keer bleef ik maar guldens in the telephone machine te gooien in Holland om te kunnen blijven praten en nam ook de guldens die m'n moeder in haar portemonee had tot 14 de laaste was en ik goodbye moest zeggen. Dat was in 1987. We waren allebei getrouwd nu. Dat was de laaste keer dat we praten. In de tussentijd is hij bekend geworden in Holland voor een bepaalde sport (heb ik nu uitgevonden alhoewel hij deed die sport sinds ik hem kende vroeger). Ik heb hem nooit vergeten en was weer op zoek over de jaren ( hij was verhuisd weer). Ik vond zijn broer's naam op schoolbank en vroeg of hij inderdaad zijn broer was. Ja, oh hoe heerlijk! Ik kreeg de email address van mijn eerste liefde en sinds Dec 1 08 heb ik weer contact. We hebben ons eigen leven, maar het gevoel voor mij is nog daar. Hij is niet getrouwd nu maar ik wel, dus we zijn goede vrienden en voor mij is iets dat " een open wond was" een beetje gevuld. Ik zou hem graag weer willen ontmoeten en een goed omhelzing geven maar we zien wel. Hij houd niet veel van schrijven maar ik weet nu waar hij is en dat zal genoeg moeten zijn. NvS
