Jonge meiden en grijze regenjassen

Stel je voor: een groep van 30, 40 jonge meiden (dat heette toen nog gewoon meisjes) van rond de 18, 19 jaar die onder leiding van een handvol docenten - waaronder ik dus - hadden besloten om de laatste avond met z'n allen gezellig naar de bioscoop te gaan. Nu ligt de naam van het oord waar we een weekje hadden vertoefd dan wel onder het stof, zeker is het wel dat het niet Amsterdam was, maar een plaats met slechts één bioscoop. En bioscopen in die tijd waren gewoon nog een bioscoop. Niks megagebouw met minimaal 5 zalen; één zaal waar de hoofdfilm van die week werd gedraaid. Lekker overzichtelijk en altijd weer spannend welke film er de volgende week zou draaien.

Vol verwachting en voldaan na een uiterst leerzame week togen wij op pad. Het maakte niet uit, vonden wij, welke film er draaide, als het maar bewoog. Een zapinstelling avant la lettre. Het moet toch wel een wonderlijk gezicht zijn geweest, die stoet aankomende kleuterleidsters met hier en daar als krenten tussen de rozijnen een aantal min of meer wat oudere heren. De sultans, die hun harem een frisse neus laten halen.

Je kent ze wel, die vrijgezelle mannen van zekere leeftijd gehuld in een lange grijze regenjas. Je bent meteen op je hoede, want voor je 't weet word je geconfronteerd met hun handelswaar. Toen we dan ook de mooie entreehal van de bioscoop luidruchtig met onze harem betraden, was dat eigenlijk het eerste wat ons opviel: er stonden nogal wat mannen van zekere leeftijd met lange grijze regenjassen op gepaste afstand van elkaar te wachten tot de zaaldeur open zou gaan. Er blonk zelfs schrik in hun ogen bij het zien van zoveel jong vrouwvolk. De hele foyer was dan ook meteen gevuld; niet alleen letterlijk, maar ook met het 4-voetgeluid dat uit tientallen vrouwelijke kelen de ruimte kreeg. Argwanend gadegeslagen door mannen van zekere leeftijd in lange grijze regenjassen.

Toen de directeur van de KLOS bij het loket ging informeren welke film er die avond gedraaid zou worden, alvorens tot kaartkoop over te gaan, kwam bij het horen van de titel daarna nogal besmuikt en enigszins ontdaan naar ons, de Sultans, toegelopen. "Het is een Tiroler seksfilm", zei hij gedempt, bang dat de harem bij het horen van het woord `seksfilm` in gejuich zou uitbarsten en, niet meer te houden, de zaaldeur zou forceren om de beste plaatsen te zoeken! "Och", reageerde de adjunct mild, "ze zijn oud en wijs genoeg zou ik zeggen". Maar de directeur was niet overtuigd en voorzag Kamervragen. "Maar krijgen wij hier geen last mee met de ouders?", probeerde hij het onheil te keren. "Ze zijn volwassen". De adjunct had, kortom, wel zin in een spannend avondje. Natuurlijk had die meidenmeute al snel door dat er bij de leiding enige verwarring heerste, en kwamen erbij staan om te informeren wat de problemen waren. Toen de directeur zeer tegen zijn zin in het probeerde uit te leggen, barstte er een luid gejoel op, terwijl de mannen van zekere leeftijd in lange grijze regenjassen zich het liefst in een diep ravijn hadden gestort.

De zaal was op een wonderlijke wijze bezet. Ergens vooraan zat een hele haremkluit uitgelaten te wezen. En verder zaten, zeer verspreid en op discrete afstand van elkaar, de mannen van zekere leeftijd met lange grijze regenjassen, zeer opgelaten te zijn. Ach gut, die arme mannen. Hadden zich zó verheugd op een rustig avondje pikant Oben-Ohne-vermaak, en werden daar zó meedogenloos in gestoord door een jolige meidengroep. Na de pauze hadden de meeste regenjasmannen het voor gezien gehouden en waren of huiswaarts gekeerd of waren hun teleurstelling aan het wegdrinken in het plaatselijk café, mokkend over die jeugd van tegenwoordig.

Die jeugd van tegenwoordig had een leuk pikant avondje gehad. Eerst gelouterd door Annie Langelaar en het `Un, dun, dip`, daarna het echte werk met `Ein Tiroler Jodel Wip`.

Dit verhaal is ingestuurd door Rudie Hageman op 2 september 2011.
 
 

<< Terug naar de vorige pagina


Copyright 2014 Sanoma Digital The Netherlands B.V.
SchoolBANK.nl - onderdeel Sanoma Media Netherlands groep